شمارهٔ ۴۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان اندیشه‌هایی درباره زندگی و عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که زندگی خود نوشتاری است که در آن همه چیز، چه خوب و چه بد، ثبت شده است. هر لحظه از زندگی مانند یک نوشته جدید است که بر لوح هستی قرار می‌گیرد. عارفان به عمق این نوشتار پی می‌برند و از سرچشمه وجود و عالم برتر آگاهی پیدا می‌کنند. زیبایی‌ها و نام‌ها در این جهان خاکی نیز به نوعی به تصویر کشیده می‌شوند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که این همه حرف و پیغام در حقیقت از عشق ناشی می‌شود و نه از عقل و خرد.
ای نامه ز خود به خود نوشتهدر وی همه نیک و بد نوشته
هوش مصنوعی: ای نامهای که خود به خود نوشته شده، در تو همه خوبیها و بدیها آمده است.
هر دم صنعت ز لوح هستیصد حرف سترده صد نوشته
هوش مصنوعی: هر لحظه، هنر از صفحات وجود، هزاران سخن نغز و بینظیر میآفریند.
در نقطه خال عارفان راسر ازل و ابد نوشته
هوش مصنوعی: عارفان در جایی که ریشههای وجود و زمان به هم میرسند، سرآغاز و پایان هستی را به تصویر کشیدهاند.
بر صفحه چهره سالکان راآیات قبول و رد نوشته
هوش مصنوعی: بر چهره سالکان نشانههایی از پذیرش یا نپذیرفتن وجود دارد.
در خاک دمیده جان و نامشنسرین بر و سروقد نوشته
هوش مصنوعی: در زمین حیات و نامش نسرین، قامتش سرسبز و زیباست و نشان از زندگی و طراوت دارد.
از گل بنموده روی وصفشگلچهره و لاله خد نوشته
هوش مصنوعی: چهرهاش مانند گل و لاله زیبا و دلنشین است، گویی که به دست طبیعت خلق شده و زیباییهایش با هنر خاصی نمایان شده است.
این گفته به عشق خوان که جامیاز عشق نه از خرد نوشته
هوش مصنوعی: این سخن را به عشق نسبت بده، چرا که این جام از عشق ساخته شده و نه از عقل و خرد.