شمارهٔ ۴۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی معشوق و اثرات عشق بر دل خود می‌پردازد. او از معشوق درخواست می‌کند که زیبایی‌اش را به رخ نکند و از زینت‌های ظاهری بپرهیزد. شاعر به مشاهده افراد نگران و عاشق می‌پردازد و به یادآوری می‌آورد که عشق او یک گنج با ارزش است. همچنین، او از درد و رنجی که به خاطر عشقش متحمل می‌شود می‌گوید و در نهایت، به حساسیت خود در بیان احساساتش تأکید دارد. این شعر ترکیبی است از عشق، زیبایی، و معضلات احساسی.
سرو من بر رخ گل جعد سمن سای منهگرد مه سلسله زلف شب آسای منه
هوش مصنوعی: سرو من که نماد زیبایی و تنومندی است، بر روی گل زرد زیبایی خود سایه ننداز. ای گرد و غبار، بر چهره ماه نچسب و به زلفهای شبانگاهی من آسیب نرسان.
بین گرفتاری اهل نظر از بهر خدایدیده بر عکس رخ آینه آرای منه
هوش مصنوعی: در بین مشکلات و دردسرهای اهل دانش، به خاطر خدا چشمانت را به سویی غیر از آرایش زیبای آینه نیاویز.
با خیال لب میگون توام وقت خوش استبرکفم ساغر لعل طرب افزای منه
هوش مصنوعی: با یاد لبهای زیبا و شیرین تو، لحظههای خوش و خوشی برایم رقم میخورد. در دستم هم لیوانی از شراب سرخ دارم که شادی مرا دوچندان می‌کند.
تا در افسانه وصلیم دم از هجر مزنزهر در طعمه مرغان شکرخای منه
هوش مصنوعی: تا زمانی که در داستان وصال عاشقانهام هستی، از صحبت درباره جدایی نپرداز. زهر را در طعمه پرندگان شیرینزبان قرار نده.
حسن خود بر دل هر بی خبری عرض مکنعشق تو گنج نفیس است به هر جای منه
هوش مصنوعی: زیبایی خود را به هر کسی نشان نده، چرا که عشق تو یک گنج باارزش است و باید در جایی مناسب نگهداری شود.
دلم افتاد به عشق تو ز خودرایی خویشداغ بر من به گناه دل خودرای منه
هوش مصنوعی: دل من به عشق تو دچار شده و از خودخواهیام آسیب دیدهام. از اشتباهاتم در عشق، زخمهایی به جانم مانده است.
ریخت جامی گهر نظم به پایت که مروقول بدگو مشنو بر سخنش پای منه
هوش مصنوعی: جامی پر از گوهر را به پای تو ریختهاند، بنابراین به قول بدگویان گوش نده و بر سخنان آنها توجه نکن.