شمارهٔ ۴۳۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و حال و هوای می‌نوشی و شادی در بزم مغان است. شاعر می‌گوید که ما در دنیای مغان زندگی می‌کنیم و همواره از شراب مغانه لذت می‌بریم. عشق به عنوان ترانه‌ای در این بزم مطرح می‌شود و توصیه می‌کند که از این ترانه غافل نشوید. زاهدانی که فقط به زهد خشک می‌پردازند، این شادی و عشق را نمی‌فهمند و آن را فسانه می‌دانند. در انتها، شاعر به موضوع حجاب و کشف واقعیات اشاره می‌کند و می‌گوید که وقتی انسان ببیند که آن حجب جز خود او نیست، آن حجاب از میان برداشته می‌شود.
ماییم ز مشرب مغانهدر کوی مغان گرفته خانه
هوش مصنوعی: ما از شرابخانهها سرشاریم و در محلهی مغان، جایی را برای سکونت گرفتهایم.
همواره می مغانه نوشیمبر نغمه چنگ یا چغانه
هوش مصنوعی: ما همیشه در کنار می نوشی، بر نغمههای چنگ یا چغانه میرقصیم و لذت می‌بریم.
عشق است ترانه گو درین بزمغافل منشین ازین ترانه
هوش مصنوعی: در این محفل شاداب، عشق همانند ترانه‌ای است که باید آن را سر داد، اما در این میان نباید از این ترانه غافل شد.
زاهد که ز زهد خشک خوانداین تازه ترانه را فسانه
هوش مصنوعی: دوری از دنیا و ظواهر آن، انسانها را به اشتباه میاندازد و زیباییها و تازگیهایی را که در زندگی وجود دارد، نادیده میگیرد. این نوع نگرش نمیتواند به درستی واقعیات زندگی را درک کند.
از سبحه مقید عدد ماندکی راه برد به آن یگانه
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که اگر کسی به تعداد معینی پایبند باشد و خود را محدود کند، نمیتواند به حقیقت یا وحدت اصلی دست یابد. تنها در آزادگی و رهایی از قید و بندهاست که میتوان به یکتایی و اصل نائل شد.
جامی که ز دیدن حجب بوددر رفع حجاب جاودانه
هوش مصنوعی: جامی که به خاطر مشاهده حجابها به وجود آمده، برای از بین بردن حجابهای جاودانه است.
چون دید که آن حجب جز او نیستبرخاست حجابش از میانه
هوش مصنوعی: زمانی که دید آن حجاب دیگر وجود ندارد، از میان برخواست و آن پرده را کنار زد.