شمارهٔ ۴۴۴
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی باغ و گل‌ها و تاثیر عشق بر دل شاعر اشاره دارد. شاعر می‌گوید که با زیبایی‌های باغ و گل‌ها، دلی شاد و خندان دارد، اما در عین حال احساس درد و جدایی نیز در او وجود دارد. او به زیبایی گل‌ها و تأثیر خیره‌کننده‌ای که محبوبش بر او گذاشته، اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق باعث شده او در درون خود دچار جنون و اشتیاق شود. در نهایت، عشق محبوبش به او معنایی عمیق و ویژه بخشیده است.
چون هوای باغ با این شکل موزون کرده‌ایاز لب خندان درون غنچه را خون کرده‌ای
هوش مصنوعی: به خاطر هوای زیبای باغ و هماهنگی آن، تو لبهای خندان غنچه را پر از زندگی کرده‌ای.
بر لب جو نیست این گل بل کز اندام چو گلپیرهن را بر کنار جوی بیرون کرده‌ای
هوش مصنوعی: این گل بر لب جوی نیست، بلکه تو به قدری زیبا و دلربا هستی که انگار لباسی زیبا از گل بر تن داری و آن را در کنار جوی آب به نمایش گذاشتهای.
نیست هم در آب عکس گل که بهر شست و شویجا درون آب با اندام گلگون کرده‌ای
هوش مصنوعی: هیچ عکسی از گل در آب وجود ندارد که به خاطر شست و شو، جا در آب گلگون شده باشد.
بود پابرجا به سان کوه صبرم لیک توکوه را از پایمال هجر هامون کرده‌ای
هوش مصنوعی: صبرم مانند کوه است و پابرجا مانده، اما تو با درد جداییات، آن کوه را هم زیر پا گذاشتهای.
هرچه خوبان را بود یکسر تو تنها داری آنوز همه بر سر معنبر کاکل افزون کرده‌ای
هوش مصنوعی: تمام خوبیها و زیباییهایی که در دنیا وجود دارد، تنها در وجود تو جمع شده است. تو از همه کسانی که زیبایی و魅ّتی دارند، بیشتر و برتر هستی.
دل ز دور خط تو بیرون نمی‌یارد شدنمی‌ندانم زیر لب بازش چه افسون کرده‌ای
هوش مصنوعی: دل از دوری خط تو نمیتواند جدا شود، نمیدانم زیر لب چه جادویی برایش گفتهای.
می‌دمد بوی جنون عشق جامی زین غزلگویی استمداد فیض از روح مجنون کرده‌ای
هوش مصنوعی: عطر عشق دیوانگی در فضا میپیچد و از این غزل، یاری خواستهای، همانطور که روح مجنون از فیض عشق الهام میگیرد.