شمارهٔ ۴۵۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و عشق به گل و طبیعت است. شاعر از نسیم صبح و گل‌ها سخن می‌گوید و به زیبایی باغ اشاره می‌کند. او همچنین به دل‌تنگی و غم‌هایی که انسان‌ها تجربه می‌کنند، پرداخته و به یاد روزهای گذشته و پیری اشاره می‌کند. شاعر با استفاده از موسیقی و شعر، احساسات خود را بیان کرده و خواستار توجه مردم به زیبایی‌ها و عشق است. او می‌پرسد چرا همه به سوی معشوق روی آورده‌اند، اگر نه اینکه او مرکز عشق و آرزوهاست. در نهایت، شاعر ذکر می‌کند که این نوشته، یادداشتی از دل و احساسات اوست.
همی‌دهد خبر از گل نسیم صبحدمیز گشت باغ میاسا به عذر بی‌درمی
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی از گل خبر میآورد و به باغی که نمیتواند بیدار شود، می‌گوید که به خاطر کمبود پول و امکانات، نباید امیدی به شکوفایی داشته باشد.
به دست اگر درمت نیست کن به باده گروقبای محترمیّ و کلاه محتشمی
هوش مصنوعی: اگر به دستت چیزی ندارید، با نوشیدنی گرانبها، لباس و کلاه باارزشت را به گرو بگذار.
به پیش ناوک غم هر گلی کنون سپریستچرا چنین هدف ناوک هزار غمی
هوش مصنوعی: هر گل که اکنون وجود دارد، در برابر تیر غمها پناهی دارد. اما چرا این تیر، هزار غم را هدف قرار داده است؟
شکوفه بین و بنفشه به باغ و یادآورز روز موی سفیدی و عهد پشت خمی
هوش مصنوعی: شکوفه و گل بنفشه را در باغ ببین و به یاد بیاور که روزی موهایت سفید خواهد شد و به یاد عهدی که با خود بستهای.
عرب‌نژاد مهی راه من زد ای مطربترانه‌ای بسرا حسب حال این عجمی
هوش مصنوعی: ای مطرب، من را در مسیر عربزادگان قرار دادهای. پس یک ترانه بر اساس حال و وضعیت من، که غیربومی هستم، بخوان.
به بانگ چنگ بگو کای به رخ چراغ حرمفَذاکَ روحی و قَلْبی وَ اِنْ اَبَحْتَ دَمی
هوش مصنوعی: به صدای چنگ بگو که ای روشنی بخش حرم، جان و دل من فدای توست و اگر خونم را هم بخواهی، ابایی ندارم.
به هرچه طبع تو مایل شود ز لطف و ستمفَذاکَ غایَةُ قَصْدی وَ مُنتَهَی هِمَمی
هوش مصنوعی: هر چیزی که به آن متمایل باشی، چه در زمینه نیکی و چه در زمینه ستم، آن هدف و آرزوی نهایی من است.
چراست سوی تو روی جهانیان شب و روزاگر نه قبله آفاق و کعبه حرمی
هوش مصنوعی: چرا مردم شب و روز به سوی تو روی میآورند، اگر تو قبله گاه جهانیان و مکان مقدس آنها نیستی؟
فراقنامه جامیست این نوشته که کردبه نوکّ هر مژه از رشحه جگر قلمی
هوش مصنوعی: این نوشته از طرف کسی است که در دوری و جدایی قرار دارد و احساساتش را با دقت و با قلمی از دلش بیان کرده است. هر کلمه و جملۀ آن از عمق وجودش برآمده و نشاندهنده عواطف شدید اوست.