شمارهٔ ۴۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوقی می‌نویسد که همچون ماه تابان است و از او دوری می‌کند. او به تضاد بین احساسات خود و دیگران اشاره می‌کند و می‌گوید در حالی که دیگران خوشحالند، او در آتش عشق سوخته است. شاعر از تیرگی‌های دل و دوری از معشوق به معضلاتش می‌پردازد و به دشواری بیان احساسات عاشقانه اشاره می‌کند. همچنین، او از درد و رنج ناشی از جدایی و بی‌خوابی صحبت می‌کند و به حالتی از ناامیدی و حسرت می‌رسد. در نهایت، او خواهان نزدیکی به معشوق و فراموشی هر گونه اندوه است.
بتابی بر همه چون ماه و از من روی برتابیبه هر کس شکر و شیری و با من آتش و آبی
هوش مصنوعی: تابش تو همچون نور ماه بر همه چیز است، اما چرا از من روگردانی؟ برای دیگران شیرینی و لطفی داری و برای من فقط آتش و دلتنگی.
کشی هر کج نهادی را کمان آسا به سوی خودمرا دور افکنی از پیش رو چون تیر برتابی
هوش مصنوعی: هر جا که کمان را بکشانی، به سمتی که میخواهی میکشی و من را از پیش خود دور میکنی، مانند تیری که پرتاب شود.
شب از محراب ابرویت چو مانم باز بر یادشکنم بر سینه از ناخن هزاران شکل محرابی
هوش مصنوعی: در شب، با دیدن ابروی تو، به یاد او میفتم و بر روی سینهام با ناخن، هزاران شکل و طرح زینت میزنم.
کنم شرح گرفتاری خود با تو ولی مشکلکه ناگشته اسیر چون خودی این نکته دریابی
هوش مصنوعی: میخواهم سختیهای خود را با تو در میان بگذارم، اما مشکل این است که تو نیز مانند من در این اسارت هستی. این نکته را درک کن.
مکن خاکسترم دور از درت بگذار تا باشدبه شبها زیر پهلوی سگانت فرش سنجابی
هوش مصنوعی: برایم خاکستر نکن و دور از درت نگذار، تا در شبها زیر پهلوی سگانت، فرش نرمی چون پوست سنجاب باشد.
نشاند جوش خون عناب و عناب لبت خونمبه جوش آورد و اینک اشک من زان گشته عنابی
هوش مصنوعی: خون جوشیده از عناب لبهای تو مرا به شدت تحت تأثیر قرار داد و اکنون اشکهای من به رنگ عنابی در آمده است.
چو زد راه دلت نامهربانی دل بنه جامیبه مهجوری و رنجوری و بی خوردی و بی خوابی
هوش مصنوعی: زمانی که عشق تو به من بیمهری کند، دل را در کنج اندوه و فراق، در حالت بیخوری و بی‌خوابی بگذار.