شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی بیانگر این است که چرا باید برای دیگران غم و اندوه بخوریم، در حالی که هر کس باید نعمت‌ها و روزی‌های خود را بشناسد و از آن بهره‌مند شود. می‌گوید اگر روزی به خانه‌ات نیاید، باید به خانه خود برگردی و از زندگی و نعمت‌های خود لذت ببری. در کل، پیام شعر این است که به جای غم خوردن برای دیگران، باید به فکر خوشبختی و سعادت خود باشیم.
جامیا تا به کی غم مهمانمی خوری غم برای خود می خور
هوش مصنوعی: ای دل، تا چه زمانی برای غم مهمانان خود ناراحت و غمگین هستی؟ بهتر است به فکر غمهای خودت باشی و به آنها رسیدگی کنی.
هر کسی گو مواید نعمتاز سماط خدای خود می خور
هوش مصنوعی: هر فردی باید از نعمتهایی که خداوند برایش فراهم کرده، بهرهبرداری کند.
نخورد گر به خانه ات روزیگو رو و در سرای خود می خور
هوش مصنوعی: اگر روزی به خانه‌ات نرسد، برو و در خانه خودت از آن بهره ببر.