شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف خواسته‌ها و اشتهای انسان‌ها می‌پردازد. او اشاره می‌کند که برخی از افراد برای ارضای خواسته‌های خود به دنبال چیزهای غیر واقعی و دروغین می‌روند. همچنین بادهایی ناخوشایند می‌وزند که نشان‌دهندهٔ عدم رضایت از این تلاش‌هاست. فقیران به چیزهای ساده مثل نان جوین و تره و دوغ قانع هستند و در نهایت، آنچه که انسان می‌خورد، به نوعی نوری را ایجاد می‌کند که از آفتاب نشات می‌گیرد. این شعر به نقد تجمل‌گرایی و تأکید بر محتوای ساده و واقعی زندگی پرداخته است.
می خورد طعمه های رنگارنگخواجه از کسب اشتهای دروغ
هوش مصنوعی: خواجه با اشتهای دروغین خود به طعمههای متنوع و زیبا روی میآورد.
می دمد بادهای ناخوشبویمعده بر سبلت وی از آروغ
هوش مصنوعی: بادهای بدبو از معده او به سمت چهرهاش میوزد و از او بوی ناخوشایندی برمیخیزد.
نگشاید فقیر روزه خویشجز به نان جوین و تره و دوغ
هوش مصنوعی: فقر و تنگدستی اجازه نمیدهد که افراد از روزهداری خود جز با نان جو و کمی سبزی و دوغ افطار کنند.
می شود هرچه می خورد نوریکه رسد زان به آفتاب فروغ
هوش مصنوعی: هر چیزی که از نور خورشید میتابد و میدرخشد، میتواند در خود نوری را در بر داشته باشد، به شرط آنکه از آفتاب کسب نور کند.