شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نان خشک و بی‌مزه‌ای اشاره می‌کند که به او داده شده و از این وضعیت ناامید است. او به سرنوشت و فریب خود می‌پردازد و به نوعی به خودی خود انتقاد می‌کند. شاعر به این نکته می‌رسد که نان خشک مانند چیزی است که نمی‌توان با دندان‌های ضعیف خود (که مثل اره از آهن است) آن را خورد، و به همین دلیل است که خود را در وضعیت دشواری می‌بیند. به طور کلی، شعر به احساس نارضایتی و ناامیدی از شرایط زندگی اشاره دارد.
به نان خشک کاوردی به پیشمچرا باشی به جود خویش غره
هوش مصنوعی: چرا به خاطر جوانمردی و سخاوت خودت مغرور هستی، وقتی که فقط با نان خشک نزد من آمدهای؟
کماج خیمه را ماند که نتوانز وی کندن به دندان نیم ذره
هوش مصنوعی: چنان است که خیمهای که نمی‌توان آن را با دندان حتی یک ذره از زمین جدا کرد.
چو نان تو ز چوب آمد چه بودیکه بودی زآهنم دندان چو اره
هوش مصنوعی: اگر نان تو از چوب باشد، تو چه چیزی هستی که دندانهایت از آهن است و همچون اره میبرد؟