شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به میهمانی اشاره می‌کند که خواجه برای سفرهٔ او دو گوسفند می‌آورد. با این حال، شاعر از ویژگی‌های خودپسند و سخاوتمندانهٔ خواجه می‌گوید که باعث شده او به این رحمت این میهمانی آلوده نشود و همچنان در ذهنش به شخصیت حاتم طائی، معروف به سخاوت، فکر کند. این شعر به نوعی نقد بر خودخواهی و در عین حال جود و بخشش می‌پردازد.
خواجه آورد بهر سفره ماپشت آن یک دو گوسفند که کشت
هوش مصنوعی: خداوند برای سفره ما چند گوسفند را فراهم کرد.
لیکن از دست نخوت جودشنشد آلوده ام به آن انگشت
هوش مصنوعی: اما به خاطر عجب و خودپسندی او، نتوانستم به آن انگشت آلوده شوم.
هست ازان با خودش تصور آنکه به حاتم همی رسد به دو پشت
هوش مصنوعی: کسی که خود را به مقام حاتم طائی میرساند، خود را به تصویر میکشد و در واقع از دو نسل پیش از خود نیز ارتباطی با او برقرار می‌کند.