شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و درد دل شاعر اشاره دارد. او از حالت پاره پاره و حزین دل خود می‌گوید و از آتشین بودن آه‌هایش خبر می‌دهد. شاعر سعی دارد اشک‌هایش را از چهره پاک کند، اما حس عمیقش به عشق و معشوق باعث می‌شود که آستینش غرق خون شود. با وجود این که قلبش توسط چشم‌های معشوق ربوده شده، او هنوز در دین و اعتقادش ثابت قدم است. شاعر به شدت به راه و نشانه‌های معشوق وابسته است و احساس می‌کند که ذهنش تحت تأثیر زیبایی‌های معشوق قرار گرفته است. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که بدون معشوق، حتی جرعه‌ای از شراب را نیز نمی‌تواند تحمل کند.
پاره پاره دل حزین مرابین شرار آه آتشین مرا
هوش مصنوعی: نگاه کن به دل پر درد و شکستهام و به شعلههای سوزان آه و نالهام.
پاک می کردم اشک خویش ز رخغرق خون ساخت آستین مرا
هوش مصنوعی: من اشک خودم را از روی صورتم پاک میکردم، در حالی که آستینم از خون غرق شده بود.
چشم تو گر دلم ربود چه باکچون سلامت گذاشت دین مرا
هوش مصنوعی: اگر نگاه تو قلبم را گرفت، اهمیتی ندارد زیرا سلامت روح من را حفظ کردهای.
بس که سودم به راه ناقه توبین چو زانوی او جبین مرا
هوش مصنوعی: به خاطر سودی که از راه تو به دست میآورم، چنان جهشی در روح من ایجاد می‌شود که به زانو افتاده و سرم به خاک می‌رسد.
رخ ز دورم نمودی اندر راهزد ره عقل دوربین مرا
هوش مصنوعی: چهرهات را از دور به من نشان دادی و با آن، راهی را به من نمایاندی که عقل و بصیرتم را به چالش کشید.
خط تو صف کشیده مورانندکه کمر بسته اند کین مرا
هوش مصنوعی: نوشتار تو مانند صفی از موران است که برای جنگ آماده شدهاند و به خاطر من و دلایلش در صف ایستادهاند.
بی تو می مرد جامی و می گفتکه بقا باد نازنین مرا
هوش مصنوعی: اگر تو نباشی، جام شراب میمیرد و می‌گوید که بقا و زندگی من به لطف حضور نازنین توست.