شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و ناکامی‌های خود سخن می‌گوید. او به سرنوشت تلخ خود اشاره کرده و احساس می‌کند که تنها آرزویش تیغ عشق محبوبش است. او خود را مانند پرنده‌ای می‌داند که بال‌هایش بسته است و در دام عشق گرفتار است. واژه‌های سنبل و جام می نیز نمادین هستند و نشان‌دهنده حسرت و اندوهی عمیق‌اند که در دل اووجود دارد. در نهایت، او به شکسته شدن دل‌ها و جام عشق اشاره می‌کند، و بیان می‌کند که دل‌ها به خاطر شکست‌های متعدد و درد و رنجی که دارند، بی‌نهایت غمگین و زخمی هستند.
ای خسته دل شکسته مااز طالع ناخجسته ما
هوش مصنوعی: ای دل غمگین و شکسته، ما از سرنوشت نامناسب خود رنج میبریم.
جز تیغ تو آرزو نداردمرغ دل بال بسته ما
هوش مصنوعی: دل ما که گرفتار عشق توست، هیچ امید و آرزویی جز زیبایی و محبت تو ندارد.
مادام هوس نهادگانیمتو آهوی دام جسته ما
هوش مصنوعی: هرگز فراموش نکن که ما همیشه به دنبال خواستهها و آرزوهایمان هستیم و تو مثل آهویی هستی که از دامها و مشکلاتی که برای ما به وجود آمده است، فرار کردهای.
گفتی ز بنفشه دست بر دستاین سنبل دست بسته ما
هوش مصنوعی: تو گفتی که از بنفشه، دست بر دست این سنبل گذاشتهای، در حالی که ما به حالت دست بستهایم.
در دسته سنبل تو بسته ستجانهای ز غم نرسته ما
هوش مصنوعی: در میان دستههای گل سنبل، جانهای ما به خاطر غم و اندوهی که داریم، در اسارت است و آزادی نیافتهاند.
گفتیم چو جام می شکسته ستدلهای به خون نشسته ما
هوش مصنوعی: گفتیم وقتی که دلهای ما به خاطر شکسته شدن جام می، پر از اندوه و خون است.
گفتی جامی درستی دلاین بس که بود شکسته ما
هوش مصنوعی: تو گفتی که جامی درست و سالم وجود دارد، اما دل من از عواطف و احساساتش آنقدر آسیب دیده است که نمیتواند آن را حس کند.