شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از داغ عشق و اثرات آن بر دلش صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که با وجود غم عشق، باز هم نمی‌خواهد به غم‌های دیگر فکر کند. او به رمز و رازهای عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که همه این خبرها از زبان محبوبش است. سپس از محبوبش می‌خواهد که زیبایی‌اش را آشکار کند و او را متوجه می‌کند که زیبایی‌اش نباید هدف نگاه‌های حریص قرار بگیرد. شاعر همچنین به یاد شهیدانی می‌افتد که به خاطر عشق و وفاداری جان داده‌اند و در نهایت می‌گوید که امید و آرزو در دلش زنده است تا زمانی که ناامید نشده است.
گر در دلم از داغ نوت ماند اثرهاغم کی خورم این نیز به بالای دگرها
هوش مصنوعی: اگر در دل من یاد تو باقی بماند، چرا باید غمگین باشم؟ این هم یک نوع احساس مختلف است.
هر رمز و معما که در افواه فتاده ستهست از دهن تنگ تو آن جمله خبرها
هوش مصنوعی: هر رازی که در زبانها جاری شده، همه از زبان محدود توست و آنها از تو نشأت میگیرند.
بگشا کمر ناز و قصب پوش بتان بیندر بندگی خویش چو نی بسته کمرها
هوش مصنوعی: بندهای ناز و زیبایی خود را باز کن و به تماشای بتهای زیبایی که در بند عشق و پرستش تو هستند، بیفت. مانند نی که با کمر بسته شده، این بتها هم در اسارت عشق تو قرار دارند.
بر کنگره عرش ز بس شعله آهممرغان اولی اجنحه را سوخته پرها
هوش مصنوعی: بر فراز عرش، به دلیل صدای بلند آهم، پرندگان صاحب بال، بالهایشان سوخته است.
بی پرده مکن جلوه که این عارض نازکحیف است که گردد هدف تیر نظرها
هوش مصنوعی: آشکارا خودت را نشان نده، زیرا این چهره زیبا و ظریف ارزشش را ندارد که مورد توجه دیگران قرار بگیرد.
جز ضربت تیغ تو نخواهند چو فردااز خاک برآرند شهیدان تو سرها
هوش مصنوعی: به جز ضربه شمشیر تو، هیچکس نمیتواند فردا سر شهیدان تو را از خاک بلند کند.
بر جامی بیدل نگشادی در امیدمادام که نومید نگشت از همه درها
هوش مصنوعی: هرگز امیدی را ترک نکرد، زیرا به امیدی بستگی داشت که منتظر پاسخ از تمامی درها بود، حتی زمانی که ناامید شده بود.