شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: این اشعار به احساس جدایی و عذاب درونی شاعر اشاره دارد. شاعر از تنهایی و فراق معشوقش می‌گوید و به تصاویری از سوز و گداز پروانه در برابر شمع اشاره می‌کند. او از رنج خود از ملاقات رقیب و فقدان معشوقش سخن می‌گوید و حسرت دل را تشبیه به پرنده‌ای می‌کند که از آب و دانه محروم است. شاعر به زیبایی و آراستگی اشاره می‌کند و از غم و درد جدایی خود می‌نالد. در پایان، به تضاد بین واقعیات زندگی و شعائر دینی اشاره می‌کند که حس توحید و معنویت را از افسانه‌ها جدا می‌سازد.
هر شبی از تو درین گوشه کاشانه جداز آتشم شمع جدا سوزد و پروانه جدا
هوش مصنوعی: هر شب، در این گوشه خانه، از دوری تو، شمع و پروانه هرکدام به تنهایی میسوزند و آتش عشق را نمایان میکنند.
مرده و زنده ملولم ز ملاقات رقیبهست دیرین مثلی گور جدا خانه جدا
هوش مصنوعی: من از دیدار رقیب هم مرده و هم زنده خستهام، زیرا مانند گور و خانهای جدا از یکدیگر، هیچ ارتباط و نزدیکیای نیست.
چون ز بیگانگیت گریه کنم بر غم خویشاز غمم خویش جدا گرید و بیگانه جدا
هوش مصنوعی: زمانی که از درد و غم خود مینالیم و گریه میکنیم، احساس میشود که این غم مشترک با دیگران نیست و بیگانگان نیز برای ما نمیگریند. غم خودمان به تنهایی ما را میآزارد و دردی که داریم، برای دیگران قابل درک نیست.
دل که محروم نشسته ست ازان عارض و خالمانده مرغیست هم از آب هم از دانه جدا
هوش مصنوعی: دل که از زیبایی و چهره محبوبش محروم مانده، مانند مرغی است که نه به آب دسترسی دارد و نه دانه.
چونکه مشاطه صفت چهره و زلف آراییکشد از غیرتم آیینه جدا شانه جدا
هوش مصنوعی: وقتی آرایشگری به زیبایی چهره و موی کسی میپردازد، غیرتم نسبت به آن زیبایی باعث میشود که از خودم جدا شوم و فقط به تماشای آن بپردازم.
ای خوش آن مفلس از پای فتاده ز خمارکش سبو دست جدا گیرد و پیمانه جدا
هوش مصنوعی: ای خوشا آن بیپول و بیاقتصاد که در حال مستی، از زمین افتاده، اما توانسته است تا دستش را از لیوان شراب جدا کند و پیمانه را از خود دور کند.
نظم جامی دگر و گفته واعظ دگر استسر توحید جدا باشد و افسانه جدا
هوش مصنوعی: نظم و ترتیب یکی دیگر است و سخنان روحانی نیز متفاوت است؛ موضوع توحید جدا از داستانها و افسانه‌ها است.