شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: این متن شعری از شاعر بزرگ فارسی‌زبان است که در آن احساس عمیق فراق و عشق را بیان می‌کند. شاعر از درد جدایی و تاثیر آن بر زندگی خود می‌گوید و از ساقی می‌خواهد که باده‌ای به او بدهد تا غم را تسکین دهد. او به نقش بیهودگی عابدین و ریاکاری‌هایی که در دین وجود دارد، اشاره می‌کند و به اهمیت حقیقت و عشق واقعی تاکید می‌کند. در نهایت، شاعر به اندیشه‌های پوچ و ساختگی اشاره کرده و از سرزنش‌های عابدین دوری می‌کند. این شعر نمایانگر جستجوی شاعر برای معنای واقعی زندگی و عشق است.
زهی فراق تو چون مرگ هادم اللذاتحیات و دولت وصل تو متحد بالذات
هوش مصنوعی: فراق تو آنقدر دردناک است که مانند مرگ لذتها میباشد و تنها بودن در کنار تو، زندگی و خوشبختی را به من میبخشد.
منم فتاده به گرداب غم به دستم دهکمند زلف کزان باشدم امید نجات
هوش مصنوعی: من در دریای غم افتادهام و نیاز به کمکی دارم تا از زنجیرهای زلف کسی که به او امید نجات پیدا کردهام، رها شوم.
به فسق و زهد قضا برنگردد ای ساقیبدین ترانه بده می که کل آت آت
هوش مصنوعی: ای ساقی، نگذار که به گناه و زهد بازگردم، این ترانه را بده که زندگی پر از حرارت و شوق است.
چو بیشتر تلف عمر ما ز هشیاریستبغیر باده چه امکان تلافی مافات
هوش مصنوعی: هر چه بیشتر عمر ما در حالت هوشیاری سپری شود، فرصتی برای جبران گذشته نداریم جز با نوشیدن شراب.
چو خاست هیهیت ای صوفی از نشیمن طبعبه پیشگاه حقیقت رساندت هیهات
هوش مصنوعی: وقتی که ای صوفی، خواستهای از وجود خودت را به حقیقت نزدیک کنی، این کار بسیار دشواری است.
زکات حسن ندادی به بوسه زان گریماگرچه مانع بارندگیست ترک زکات
هوش مصنوعی: اگر به خاطر زیباییات به من بوسهای نمیدهی، باید بدان که اشکهای من هرچند مانع باران میشود، باز هم به خاطر کمبود آن محبت ناراحت میشود.
ز طعن عابد اصنام جامیا بازآیچه آفریده اوهام ما چه عزی و لات
هوش مصنوعی: از انتقاد عابد به بتها دست بردار، زیرا آنچه که او ساخته فقط توهمات هستند، نه عزی و نه لات حقیقی.