شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی‌های زندگی و دردهای عاشقانه پرداخته است. صبح با گل غنچه‌ای که هنوز شکفته نشده است، شگفت‌زده است و از بلبل آشفته‌ای می‌پرسد که چرا راز دلش را نمی‌گوید. باد به او پاسخ می‌دهد که علت لبخند بلبل، درونی بودن درد و رازهایش است. شاعر همچنین به مشکلی اشاره می‌کند که هیچ‌گاه نمی‌توان زیبایی یار را دید، درصورتی‌که فکر و ذهن با غبار دیگران آلوده شود. او به بیداری‌های شبانه اشاره می‌کند که در شرایط مناسب به نتیجه‌ای نمی‌رسند. در نهایت، شاعر از پیر مغان دلیلی برای پیوستگی به عشق می‌گیرد و می‌گوید اگر کسی خواهان دوستی با اوست، باید از خودخواهی دوری کند و به خضوع در آید. در پایان، او به رنج و تلاش برای رسیدن به ارزش‌های واقعی اشاره می‌کند و می‌گوید هرکس این گوهر را درک نکند، از ارزش واقعی آن بی‌خبر است.
صبحدم داشتم از غنچه نشکفته شگفتکه چرا سر دل از بلبل آشفته نهفت
هوش مصنوعی: صبح زود، از غنچه‌ای که هنوز نشکفته بود تعجب کردم که چرا دل بلبل از غم و شورش پنهان مانده است.
باد گفت این همه خندان لبیش زان سبب استکه فرو خورد به دل خون و به کس راز نگفت
هوش مصنوعی: باد گفت: این همه خنده و شادابی بر لب او به خاطر این است که در دل یاس و اندوهی پنهان دارد و هیچکس را از آن آگاه نکرده است.
کی شود آینه طلعت یار آن سالککز غبار دگران ساحت اندیشه نرفت
هوش مصنوعی: کی میشود که آینه زیبایی محبوب، در اختیار آن سالکی قرار گیرد که از گرد و غبار دنیای دیگران، به دور مانده است؟
هیچ سودی نکند شب همه شب بیداریدیده بخت چو در موعد دیدار بخفت
هوش مصنوعی: هرگز بیدار ماندن در شب فایدهای نخواهد داشت، چون سرنوشت وقتی میخوابد که زمان ملاقات فرا برسد.
دارم آویزه گوش خرد از پیر مغاناین گهر را که به الماس عبارت می سفت
هوش مصنوعی: از پیر مغان، نکتهای را میشنوم که همچون الماس به ارزش و جاودانگی باورها و اندیشههاست.
کای پسر گر هوس همرهی ما داریشو تهی سایه صفت از خود و بر خاک بیفت
هوش مصنوعی: ای پسر، اگر میخواهی همراه ما باشی، باید خود را از غرور و خودخواهی خالی کنی و به humility و فروتنی روی بیاوری. در غیر این صورت، به زمین میافتی و تو را به چشم نمیآورند.
جامیا رنج طلب کش که نشد قدرشناسهرکه را گوهر این بحر به دست آمد مفت
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به جستجوی سختیها و تلاشها بپردازی، به یاد داشته باش که هر کسی که به جواهر این دریا برسد، ارزش آن را نمیشناسد.