شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی محبوب خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه عشق او قلبش را تسخیر کرده و او را در غم هجرانش به مرگ نزدیک کرده است. او خود را گدایی در پادشاهی زیبایی می‌بیند که آرزوی وصالش را دارد. شاعر از درد و ملامت ناشی از دوری محبوبش شکایت می‌کند و می‌گوید که هیچ زیبایی حتی در آسمان و زمین به پای محبوبش نمی‌رسد. در پایان، به شرم و خجالت از زیبایی و سخنان محبوبش اشاره می‌کند.
تا کرد جا به گوشم آوازه جمالتخلوتسرای دل شد جولانگه خیالت
هوش مصنوعی: وقتی صدای زیبایت به گوشم رسید، دل من به یک مکان خلوت و رویایی تبدیل شد که در آن فقط خیال تو پرسه میزند.
در هجر تو بمردم نشنیده بوی وصلتدر دام تو فتادم نادیده زلف و خالت
هوش مصنوعی: من در بیتوئی جان سپردم و بوی وصالت را نچشیدم، در دام عشقت افتادم بدون اینکه زلف و چهرهات را دیده باشم.
تو شاه ملک حسنی من تنگدل گداییدر خاطرم نگنجد اندیشه وصالت
هوش مصنوعی: تو همچون پادشاه زیبایی، و من که دلی پر از اندوه دارم، فقط یک گدا هستم که در ذهنم جا نمیگیرد که به وصال تو فکر کنم.
شرح ملامت خویش از هجر تو چه گویمترسم که طبع نازک گیرد ازان ملالت
هوش مصنوعی: از عذاب جدایی تو چه بگویم، نمیخواهم طبع حساس و لطیف خود را با این درد بیشتر آزرده کنم.
بر آسمان نتابد ماهی به احترامتدربوستان نروید سروی به اعتدالت
هوش مصنوعی: در آسمان، ماه به خاطر عزت و مقام تو نورافشانی نمیکند و در باغ، هیچ درخت سرو به دلیل اعتدال و توازنت رشد نمیکند.
از آسمان مه افتد در سجده بر زمینتگر بر زمین بتابد یک گوشه از هلالت
هوش مصنوعی: اگر هلال ماه در آسمان به زمین بتابد، آنقدر زیبایی دارد که از آسمان به زمین سجده می‌کند.
گفتی که سرخ رو شد جامی ز نظم رنگینآری ز گفته خود دارد بسی خجالت
هوش مصنوعی: تو گفتی که جامی از نظم زیبای رنگین سرخ و شرمنده شده است. بله، او به خاطر سخنش بسیار خجالت زده است.