شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: این شعر زیبا به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و ویژگی‌های چهره و لب‌های او را ستایش می‌کند. شاعر با بیانی لطیف و شاعرانه از تاثیر چهره معشوق بر دل و احساسات خود سخن می‌گوید و به جراحتی که از عشق او بر دلش نشسته، اشاره می‌کند. در واقع، این اشعار نشان می‌دهند که چگونه عشق و زیبایی معشوق می‌تواند آرامش و راحتی را به آدمی ببخشد، در حالی که در عین حال به عمق درد عشق نیز اشاره می‌کند. شاعر همچنین به سعی و تلاش برای نزدیک شدن به معشوق و سختی‌هایی که در این راه دارد، پرداخته است.
روی خوش تو مطلع صبح صباحت استخط لب تو سبزی خوان ملاحت است
هوش مصنوعی: چهره زیبا و دلکش تو مانند آغاز صبح است و لب‌های تو به قدری جذاب و دلربا هستند که مانند سبزیهای تازه جلوه میکنند.
هر گوهر سخن که گذشته ست بر لبتدری به لب فتاده ز بحر فصاحت است
هوش مصنوعی: هر کلام زیبایی که از لبانت جاری میشود، نتیجهای از دریای بلاغت و زبانی است که در آن غرقی.
دل شد جراحت از تو و این اشک سرخ هستخونابه ای که گشته روان زان جراحت است
هوش مصنوعی: دل از درد تو جراحت دیده و این اشک قرمز، خونابهای است که به خاطر آن زخم جاری شده.
راحت کف است پیش عرب چون کفم به کفمالی، کنم خروش که وه این چه راحت است
هوش مصنوعی: راحتی که عرب دارد، برای من ساده و دمدستی است. چون من هم با دست خودم به راحتی میرسم. بنابراین، با صدای بلند میگویم: چه قدر این آرامش آسان و دلچسب است!
جنبیدن از در تو نیارد به هیچ بابصوفی که عمر برده به سر در سیاحت است
هوش مصنوعی: هیچ درب و راهی نمیتواند صوفی را از در تو دور کند، زیرا او عمری را در سفر و جستجوی روحانی گذرانده است.
افتاده زخم خورده تیغت ز خود خلاصچون منعمی که خفته پی استراحت است
هوش مصنوعی: زخمی که از تیغ تو خوردهام، اکنون آرام و ساکت شدهام، مانند میمی که در خواب است و به استراحت پرداخته.
چون ساحت در تو ندیده ست هیچ جایجامی که کرده روی زمین را مساحت است
هوش مصنوعی: چون کسی که نتوانسته است هیچ جامی را در تو ببیند، پس هیچ تکهای از زمین نخواهد داشت که به آن شکل بگیرد.