شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عشق و جدایی اشاره دارد. شاعر از درد و غم ناشی از دوری معشوق می‌نالد و بیان می‌کند که هیچ جایی مانند چشمانش متاثر نیست، اما معشوق در ابر (و دور) پنهان است. او از بی‌ثمری تلاش‌های خود برای رسیدن به معشوق می‌گوید و حس می‌کند که هیچ چیزی برایش بجز غم و حسرت باقی نمانده است. اشاره به اینکه وعده‌ها تنها امیدهای توخالی هستند و از واقعیت دورند، احساس ناامیدی و یأس او را بیشتر می‌کند. شاعر به زیبایی کلمات و اشعار اشاره می‌کند، اما می‌داند که وقتی معشوق در دسترس نیست، هیچ چیز دیگر ارزشمند نیست.
نماند جا که تر از ابر دیده ما نیستولی چه سود که آن مه در ابر پیدا نیست
هوش مصنوعی: چشمان ما به اندازه ابرها اشک و تر شد، اما چه فایده که آن ماه خوب ما در ابرها پنهان است و دیده نمیشود.
چگونه بر در او جا کنم که چندان سرفتاده بر سر کویش که پای را جا نیست
هوش مصنوعی: چطور میتوانم در کنار درِ او قرار بگیرم که به خاطر افرادی که بر سر کوچهاش افتادهاند، جایی برای قرار دادن پایم نیست؟
ز گشت باغ چه حاصل بجز غم آن دل راکه از مشاهده دوست در تماشا نیست
هوش مصنوعی: از گشت و گذار در باغ چه فایدهای جز غم برای دل به بار میآورد، وقتی که دل از دیدن دوست بیخبر است و نمیتواند او را تماشا کند.
به باغ گو گذری کن که نیست هیچ نهالکه بهر خدمت قدش ستاده بر پا نیست
هوش مصنوعی: به باغ برو و نگاهی بینداز، زیرا هیچ نهالی با قد و قامتش برای خدمت به او آماده نیست.
سواد خط تو تا دیده ام نبینم کسکه مبتلا شده چون من به دام سودا نیست
هوش مصنوعی: خط زیبای تو را که دیدهام، هیچکس را نمیشناسم که مانند من در آتش عشق گرفتار باشد.
مگو به وعده که کام دلت دهم فرداکه دردمند غمت را امید فردا نیست
هوش مصنوعی: به کسی نگو که فردا میخواهم تو را خوشحال کنم؛ زیرا کسی که در حال حاضر دردی از غم تو دارد، امیدی به فردا ندارد.
جدا ز لعل تو جامی چو نکته پردازدبه نطق هست چو طوطی ولی شکرخا نیست
هوش مصنوعی: اگر کسی بخواهد درباره زیبایی و ارزش لعل (جواهر) تو صحبت کند، میتواند مانند طوطی سخن بگوید، اما سخنش به شیرینی نیست و هیچ جذابیتی ندارد.