شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج عشق و آزارهایی است که از معشوق بر دل شاعر وارد می‌شود. شاعر از گره خوردن عشقش به مشکلات زندگی صحبت می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند از عشق هشیار باشد. غم و غصه معشوقش در دل او آتش افکنده و در چهره‌اش نمایان است. او احساس می‌کند که عقلش نمی‌تواند با عشق او مقابله کند و عشقش به گونه‌ای بر اسرارش تأثیر گذاشته است. در پایان، شاعر می‌پذیرد که با وجود برخی انتقادها از رقبایش، عشق به دوست برایش مهم‌تر است و از آن نمی‌هراسد.
سر زلفت گره بر کار من زدلب لعلت دم از آزار من زد
هوش مصنوعی: موهایت گرهای بر زندگیام ایجاد کرد و لب زیبایت به من آسیب رساند.
دلم جز راه هشیاری نمی رفتخطت راه دل هشیار من زد
هوش مصنوعی: دل من به جز مسیر آگاهی هدایت نمیشد، اما خط تو راهی به دل آگاه من نشان داد.
به خود پندار صبرم بود کآتشغمت در خرمن پندار من زد
هوش مصنوعی: صبر من فکر میکرد که میتواند بر آتش غم تو کنترل داشته باشد، اما این غم به قلب و وجود من آسیب زد و مانند آتش در انبارم سوخت.
به خون دل غمت را کلک مژگانرقم بر صفحه رخسار من زد
هوش مصنوعی: با دل پر از درد، اشکهای من بر چهرهام نشان غم تو را رسم کرده است.
به عقلم کی رسد دعوی که عشقتقفای عقل دعویدار من زد
هوش مصنوعی: عقل من نمی‌تواند ادعا کند که عشق تو به من پشت کرده است.
به سینه عشق سنگ محنتم کوفتدر گنجینه اسرار من زد
هوش مصنوعی: عشق به شدت بر قلب من تاثیر گذاشت و رازهای درونم را تحت فشار قرار داد.
قبول دوست بس جامی چه باک استرقیب ار طعنه بر گفتار من زد
هوش مصنوعی: اگر دوست مرا بپذیرد، چه اهمیتی دارد اگر رقیب به حرفهای من طعنه بزند.