شمارهٔ ۸۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و آثار آن بر دل و جانش سخن می‌گوید. عشق برای او مانند آتشی سوزان است که بر جانش تأثیر می‌گذارد. او ابتدا تصمیم به ترک عشق داشته، اما زیبایی معشوقه‌اش این پیمان را می‌شکند. شاعر احساسات شدید و tumultuous خود را با تصاویری از میدان نبرد و باران ابراز می‌کند. او همچنین با اشاره به مرگ و عدم، نشان می‌دهد که حتی در مواجهه با مرگ، یاد معشوق او را مشغول کرده است. در نهایت، عشق به او لذتی بی‌نظیر و سرودی خوش می‌بخشید که مانند صدای مطرب در دلش طنین‌انداز می‌شود.
چو می دم با لب جانان من زدز غیرت آتش اندر جان من زد
هوش مصنوعی: وقتی که محبوبم لب به شراب زد، غیرت و عشق به آتش در جانم افکند.
به ترک عشق پیمان بسته بودمجمالش رخنه در پیمان من زد
هوش مصنوعی: من به عشق ترک کرده بودم و تصمیم گرفته بودم اما زیباییاش به این قرارداد من آسیب زد.
به میدان همچو گوی افتاد صد سربه هر چوگان که دی سلطان من زد
هوش مصنوعی: در میدان، مانند گوی، صد سر به هر طرف پراکنده شدهاند، آنطور که روزی سلطان من ضربهای به توپ زد.
چو باران ریختم از دیده چون برقلب او خنده بر باران من زد
هوش مصنوعی: همچنان که از چشمانم اشک مانند باران میریزد، لبخند او مانند برق و روشنایی بر این باران من میتابد.
گریبانم اجل سوی عدم تافتخیالش دست در دامان من زد
هوش مصنوعی: مرگ به سوی عدم و نیستی به من نزدیک می‌شود و خیال آن دستش را به دامن من انداخته است.
عجب مستغنیم زان روز کان گنجقدم در کلبه ویران من زد
هوش مصنوعی: عجب که از آن روز به بعد که آن گنج باارزش به خانه ویران من پا گذاشت، ما بینیاز و غنی شدهایم.
سرودش ذوق دیگر داد جامیچو مطرب چنگ در دیوان من زد
هوش مصنوعی: وقتی او سرودش را خواند، احساسی تازه در من ایجاد کرد، مانند اینکه یک نوازنده با چنگ در شعرهای من نواخته باشد.