شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: این متن شعری است درباره غم و عشق، که شاعر از درد دل و اشک‌هایش می‌گوید. او حس می‌کند که غمش او را از خودش دور کرده و متعجب است که این غم چگونه در زندگی‌اش حاضر شده است. او با بی‌تابی به یاد محبوبش می‌افتد و از این‌که نمی‌تواند به او برسد، می‌نالد. شاعر همچنین به زیبایی و عشق لیلی و مجنون اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی بهای یک مو از زلف محبوبش خیلی بیشتر از ثروت‌های تمام دنیا است. در نهایت، او به تنهایی و حیرت خود در این دنیای پر از غم اشاره می‌کند.
غمت از دل به رخم اشک جگرگون آردبین که هر دم فلک از پرده چه بیرون آرد
هوش مصنوعی: غم تو چنان بر چهرهام نشسته که هر لحظه آسمان هم از این حال و روز من با خبر میشود و چیزی را از پشت پرده بیرون میآورد.
من که از خود شده ام گم ز غمت در عجبمکه به سر وقت من گمشده پی چون آورد
هوش مصنوعی: من از خودم دور ماندهام و در شگفتم که چطور کسی که گمشدهام است، درست سر وقت من میآید.
اشک خون ریز شب ای دل چو به غم بس ناییشه چو عاجز شود از خصم شبیخون آرد
هوش مصنوعی: ای دل، زمانی که شب با اشک و غم فرامیرسد و درد میکشد، اگر شاهی در برابر دشمنان ناتوان شود، به ناچار باید از چنگال آنها فرار کند.
رنگ خوارزم شود موج زنان دریاییسیل اشک من اگر روی به جیحون آرد
هوش مصنوعی: اگر اشکهای من چون سیلابی به سرازیر شدن درآید و به جیحون برسد، رنگ خوارزم تغییر خواهد کرد و به حالت دریا میگردد.
روزی ناقه محمل کش لیلی باداهر گیا کابر بهار از گل مجنون آرد
هوش مصنوعی: روزی شتری که لیلی را سوار می‌کند، ممکن است هر کجا که پای بگذارد، بوی گل مجنون بهاری را با خود بیاورد.
به بهای سر یک موی ز زلفت نرسدطالب وصل تو گر گنج فریدون آرد
هوش مصنوعی: حتی اگر کسی برای به دست آوردن وصالت، گنجینهای همانند گنج فریدون را بیاورد، باز هم از سر یک موی زلفت نمی‌تواند بهای آن را بپردازد.
چون پری می رمی از مردم و جامی حیرانکه به غمخانه خویشت به چه افسون آرد
هوش مصنوعی: وقتی مانند پری از مردم دور میشوی و در دل خود به شگفتی و حیرت نگاه میکنی، در فکر آن هستی که به خانه غم خود با چه جادو و ترفندی میتوانی برگردی.