شمارهٔ ۹۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به مضامین عشق، خطا و عفو می‌پردازد. او با اشاره به زیبایی و محبت معشوقش، از خطاهای خود سخن می‌گوید و می‌گوید که اگر لطف معشوق نباشد، زندگی برایش دشوار می‌شود. همچنین، نگرانی از فراموشی دوستان و نزدیکانش را بیان می‌کند. شاعر به تأثیر قضا و قدر بر سرنوشت وفاداران اشاره کرده و از درد جدایی و longing برای اتحاد با معشوقش سخن می‌گوید. او در نهایت به حسرت دل در فراق معشوق و نیاز به آرامش از طریق وصال اشاره کرده است.
خط تو خضر را به سیه پوشی آوردلعلت مسیح را به قدح نوشی آورد
هوش مصنوعی: خط تو به زیبایی و دلنوازی خضر را به یاد میآورد و لعل تو مانند مسیحی است که به شربت نیکو دعوت می‌کند.
هستم همه خطا را چه کنم گرنه لطف توآیین عفو و رسم خطاپوشی آورد
هوش مصنوعی: من همهی اشتباهات را دارم، چه کنم، اگر نه، لطف و بخشش تو باید عادت و رسم پوشاندن خطاهایت باشد.
ترسم چنین که شیفته دشمنان شدیکز یاد دوستانت فراموشی آورد
هوش مصنوعی: نگرانم که به خاطر علاقهمند شدن به دشمنان، دوستانت را فراموش کنی.
قصد هلاک اهل وفا چون کند قضاروی دلت به راه جفا کوشی آورد
هوش مصنوعی: وقتی قضا و قدر بخواهد افرادی را که وفادار هستند از بین ببرد، دل تو را به سمت نادرستی و جفا هدایت می‌کند.
تدبیر عقل و هوش زده راه عالمیخوش آن که ره به عالم بیهوشی آورد
هوش مصنوعی: تدبیر و تصمیمگیری عقل و هوش، مسیر خوبی را برای کسی فراهم کرده است که بتواند به دنیای بیدردسر و آرامش وارد شود.
بیرون ز پیرهن چو تنت را کنم خیالدر جانم آرزوی هم آغوشی آورد
هوش مصنوعی: اگر از لباس بیرون بروم و تنم را در نظر بگیرم، خیال آغوشی شگفتانگیز در جانم زنده می‌شود.
گوشی بنه به جامی دلخسته پیش ازانکش مردن از فراق تو خاموشی آورد
هوش مصنوعی: قبل از اینکه به خاطر دوری تو سکوتی سنگین را تجربه کنم، کمی به جامی گوش بسپار.