شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است که تأثیر عمیقی بر شاعر گذاشته است. شاعر از بی‌خوابی و فراموشی همه چیز به جز محبوبش سخن می‌گوید و احساس می‌کند که عشقش او را به حالت مدهوشی و درد دچار کرده است. او به زیبایی و هنر معشوق اشاره می‌کند و از حسرت و عشق عمیق خود نسبت به او می‌گوید. همچنین به تأثیر منفی این عشق بر زندگی‌اش و ناله‌هایش اشاره می‌شود. در نهایت، شاعر از حالتی از داغی و افسردگی ناشی از عشق سخن می‌گوید که او را به دنیای خاصی می‌برد.
نظاره جمال تو بیهوشی آوردوز یاد هر که جز تو فراموشی آورد
هوش مصنوعی: نگاه کردن به زیبایی تو انسان را گیج و بیهوش می‌کند و باعث می‌شود که انسان یاد هیچکس دیگری جز تو را فراموش کند.
در دل شکست ناوک آهم چه حاجت استکز خط رخ تو رسم زره پوشی آورد
هوش مصنوعی: در دل من، تیر آهی که از عشق تو زده شده، چه نیازی است به زرهای از نقش چهرهات که روح من را دربر گیرد.
نبود بغیر عشق هنر چون کشی نقاببس بی هنر که رو به هنرکوشی آورد
هوش مصنوعی: اگر به جز عشق، هنر دیگری وجود نداشته باشد، پس کسانی که بیهنرند نباید خود را پنهان کنند و باید به سوی هنر تلاش کنند.
چون جام گیرد از لب تو کام رشک آنعشاق را به خون جگرنوشی آورد
هوش مصنوعی: وقتی که من از لبهای تو جامی پر میکنم، عشق و حسادت آن عاشقان به اندازهای عمیق می‌شود که به خاطر داشتن تو، در دلشان خون جگر میخورند.
مردم ز ناله کاش نهی بر دهان مرامهری ز لعل خویش که خاموشی آورد
هوش مصنوعی: مردم از نالههای من خسته شدهاند و آرزو دارم که لبانم را با محبت خود بپوشاندی تا سکوت کنم.
گر چون نهال تازه وتر، قدکشی به باغدر شاخ خشک میل هم آغوشی آورد
هوش مصنوعی: اگر مانند نهال تازه و مرطوب، در باغ قد بکشید، شاخه خشک نیز تمایل به آرامش و نزدیکی خواهد داشت.
جامی چه سان به حال خود افتد که دمبدمهوشش برد غم تو و مدهوشی آورد
هوش مصنوعی: جامی چگونه است که حالش اینگونه شده که هر لحظه از غم تو دیوانه و مدهوش می‌شود.