شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ درد و رنجی است که شاعر از دوری محبوب خود احساس می‌کند. او به کلبه غم خود پناه برده و لباس ماتم بر تن کرده است. عشق او به محبوبش در دلش ریشه دوانده و حوادث زندگی او را حاکی از غم می‌سازند. شاعر به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و تأثیر آن زیبایی بر آدم و حتی زمین را بیان می‌کند. احساساتش به قدری عمیق است که یاد محبوبش به او آرامش نمی‌دهد و یادآور جراحاتی است که از تیرگی عشقش بر دل دارد. در نهایت، او می‌گوید که فقط خیال محبوبش می‌تواند چشمانش را پر از اشک کند.
دلم ز هجر رخت رو به کلبه غم کردپلاس کلبه غم را لباس ماتم کرد
هوش مصنوعی: دل من به خاطر دوری از تو، به سوی کلبهای پر از غم رفت و این کلبهی غم را به نماد سوگواری تبدیل کرد.
ز تندباد حوادث چه غم چنین که مرانهال عشق تو در سینه بیخ محکم کرد
هوش مصنوعی: از طوفان و سختیهای زندگی نگران نیستم، زیرا عشق تو در قلب من ریشهدار و محکم شده است.
ملک زحسن تو در آب و خاک سری دیدکه از مشاهده آن سجود آدم کرد
هوش مصنوعی: فرشتهای از زیبایی تو در زمین و آسمان چیزی را دید که به خاطر آن آدم اولین انسان سجده کرد و نشان از عظمت و شکوه تو بود.
ببین لطافت حاجی که یاد تشنه لبیکه سوخت دور ز کعبه به آب زمزم کرد
هوش مصنوعی: نگاهی به ناز و دلربایی حاجی بینداز که به یاد تشنهلبی سوخته، دور از کعبه، آب زمزم را فرستاد.
مباد راحت مرهم نصیب بی دردیکه با جراحت تیغ تو یاد مرهم کرد
هوش مصنوعی: نه باید به کسی که درد ندارد، آسایش و آرامش برسانی. زیرا او که با زخم تیغ تو یاد مرهم را کرده است، دردی را احساس می‌کند که نیاز به درمان دارد.
گرفت جم همه روی زمین به زیر نگینچو وصف لعل تو نقش نگین خاتم کرد
هوش مصنوعی: در زمین تمام زیباییها و ثروتها مانند سنگ قیمتی زیر انگشتری هستند، همانطور که تو با توصیف لعل خود، جلوهگر و ارزشمند هستی.
جز آبیاری سروت نداشت جامی چشمکه از خیال رخت جوی دیده پر نم کرد
هوش مصنوعی: هیچ نوشیدنیای جز آبیاری ثروتت وجود نداشت که برای جلب توجه تو، چشمهایم را از تصور چهرهات پر کنم.