شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از وفاداری و عشق سوزان به معشوق می‌گوید و این را نقطه قوت خود می‌داند. او تأکید می‌کند که بسیاری از مردم درک و واقعیات عشق و وفا را نمی‌شناسند و تنها به تقلید می‌پردازند. از طرفی، انسان‌ها به رغم آنکه در درد و رنج هستند، راهی برای درمان آن نمی‌یابند. شاعر با اشاره به زیبایی معشوق و جلوه‌های خاص او، بیان می‌کند که دیگران نمی‌توانند به درستی او را بشناسند و تنها با نگاه سطحی به او می‌نگرند. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که زیبایی و ویژگی‌های خاص معشوق در هر جایی قابل درک نیست و بسیاری از افراد درک درستی از او ندارند.
خوبرویان جهان رسم وفا نشناسندقدر یاری و وفاداری ما نشناسند
هوش مصنوعی: زیبا رویان دنیا مفهوم وفاداری را نمیدانند و ارزش یاری و وفاداری ما را نمی‌شناسند.
جز ره عشق بتان راه دگر می جوینداهل تقلید که راهی به خدا نشناسند
هوش مصنوعی: فقط کسانی که به عشق معشوقها توجه دارند، راهی غیر از آن را جستجو نمیکنند. افراد تقلیدکننده که راهی به سوی خدا نمیدانند، در تلاشند تا راهی دیگر پیدا کنند.
پای تا سر همه دردند اسیران تو لیکچاره درد ندانند و دوا نشناسند
هوش مصنوعی: تمامی اسیران عشق تو، از سر تا پا در رنج و درد هستند، اما نمیدانند که چگونه باید دردشان را درمان کنند و دارویی برای آن پیدا نمیکنند.
قاصدی محرم اسرار سراپرده توجز نسیم سحر و باد صبا نشناسند
هوش مصنوعی: هیچکس جز نسیم صبحگاهی و باد خنک، رازهای درون این چادر تو را نمیشناسد.
چه درخشنده جبینی و فروزنده عذارکز مهت جز به کمر یا به قبا نشناسند
هوش مصنوعی: چقدر پیشانیات درخشان و چهرهات نورانی است که از زیباییات فقط میتوان به لباس یا کمر اشاره کرد و آن را شناخت.
مشکبویی و سیه چشم بدانسان که تو راز آهوی چین و غزالان خطا نشناسند
هوش مصنوعی: تو به قدری زیبا و دلربا هستی که حتی آهوان چین و غزالان زیبا هم نمی‌توانند تو را از زیباییشان تشخیص دهند.
زرق و سالوس تو جامی به خراسان شد فاشروی در مملکتی نه که تو را نشناسند
هوش مصنوعی: چهرهی فریب و نیرنگ تو در خراسان آشکار شده است، در سرزمینی که دیگر کسی تو را نمیشناسد.