شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر می‌گوید که رندان و اهل دل، شعر و خط را به طور هنرمندانه‌ای می‌نویسند و درد و حسرت خود را بر کاغذ می‌آورند. او از زیبایی و جذابیت معشوقش می‌گوید که می‌تواند بر شهر و ستاره‌ها تاثیر بگذارد و نقش خود را در دنیای هستی حک کند. شاعر همچنین به مقام خود به عنوان پیر میکده اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در فقر و تهیدستی، عشق او ارزشمند است. او بیان می‌کند که نه تنها نمی‌تواند تمام احساساتش را درباره معشوقش در کلمات بگنجاند، بلکه هر نرم‌تن و زیبا، می‌تواند پیام عشق را به شکل هنری و استعاری منتقل کند. در نهایت، او به رازهای عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر نه قلم او، این اسرار فاش نخواهد شد.
چو رند خط به حریفان دردخواره نویسدبه درد تیره خم بر سفال پاره نویسد
هوش مصنوعی: شخصی زخمخورده و رنجدیده، با مهارت و هنرمندی، در دلنوشتههایش، غم و دردش را به تصویر میکشد و روی تکههای شکسته سفالی، حس و حال عاطفی خود را جاری می‌کند.
گرفت روی تو ملک جهان وز خط مشکینخراج بر مه و خور باج بر ستاره نویسد
هوش مصنوعی: بر روی زیبای تو، تمام جهان تحت تاثیر قرار میگیرد و از خط سیاه تو، مالیات بر ماه و خورشید و عوارض بر ستاره‌ها نوشته میشود.
دقیقه های فرو رفته از صحیفه حسنتعذار تو به خط سبز برکناره نویسد
هوش مصنوعی: لحظات زیبای درون چهره دلنشین تو مانند خط سبزی است که بر حاشیه نوشته میشود.
به قصد آنکه بماند همیشه قصه شیرینبه تیشه کوهکن آن را به سنگ خاره نویسد
هوش مصنوعی: برای این که داستان شیرین همیشه باقی بماند، کوهنورد با تیشهاش آن را بر سنگ سخت حک می‌کند.
ببین علو مقام که پیر میکده ناممگدای عور تهیدست هیچ کاره نویسد
هوش مصنوعی: به مقام بلند و ارجمند توجه کن که پیر میکده، که خود را بیپول و نیازمند و بینصیب توصیف می‌کند، در واقع چیزهای بیارزشی را به عنوان سرنوشت خویش ذکر می‌کند.
هزار پاره دلم شرح شوق تو نتواندبه لوح چهره گر از خون هزار باره نویسد
هوش مصنوعی: دل من به اندازهای برای تو اشتیاق دارد که حتی اگر بخواهد این احساس را با خون هزار بار بر روی چهرهام بنویسد، باز هم نمی‌تواند به طور کامل بیان کند.
رموز عشق شود فاش اگر نه کلک تو جامیسخن به صورت تشبیه و استعاره نویسد
هوش مصنوعی: اگر رازهای عشق فاش شوند، تو با مهارت کلامی را به صورت مجاز و تشبیه بیان خواهی کرد.