شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و longing است. شاعر به یاد کسی می‌افتد که با وجود دوری، شادی و زیبایی را برای او به ارمغان می‌آورد. او از غم و اندوهی می‌گوید که در فقدان محبوبش دچارش شده و آرزو می‌کند که روزی دوباره به وصال او برسد. شاعر به تاثیر عمیق عشق بر دل و جان اشاره می‌کند و به تصویر زیبایی از محبوبش می‌پردازد. در نهایت، او ادعا می‌کند که هر کسی که محبتی را همچون او تجربه کند، هیچ چیز نمی‌تواند او را شادتر کند.
کی بود کی که شب محنت من روز شودصبح اقبال من آن روی دل افروز شود
هوش مصنوعی: چه کسی بود که شب دشواریهای من را به روزی خوشبختی تبدیل کند و آن چهره زیبا نیز ظاهر شود؟
بی تو از سینه چو خواهم که برآرم نفسینارسیده به دلم آه جگرسوز شود
هوش مصنوعی: بدون تو وقتی میخواهم نفس عمیقی بکشم، احساس میکنم که آهی که از دل برمیآید، خیلی دردناک و سوزناک است.
کی شود دوخته چاک دلم از تیغ غمتگر به هر مو مژه ات ناوک دلدوز شود
هوش مصنوعی: آیا میشود که درد غم تو باعث شود چاک دل من بسته شود، به طوری که هر بار که به مژههای تو نگاه میکنم، دلم جریحهدار شود؟
گر مطیعش شود این گنبد فیروزه چه سودهر که بر دولت وصل تو نه فیروز شود
هوش مصنوعی: اگر این گنبد فیروزهای فرمانبردار او باشد، چه فایدهای دارد که هر کسی به مقام و قدرت تو دست یابد اما در نهایت موفق نشود؟
چون رهم باز ز غمهای جهان گر نه غمتمایه شادی این جان غم اندوز شود
هوش مصنوعی: وقتی که از دردها و رنجهای این دنیا بیرون بروم، اگر غم تو باعث خوشحالی جانم نشود، این دل پر از غم خواهد شد.
چون الف راستی قد تو بیند چه عجبکز پی خدمت تو دال صفت کوز شود
هوش مصنوعی: وقتی که الف راستین قد تو را مشاهده کند، چه تعجبی دارد که برای خدمت به تو، دال، یعنی شکل و صورتش، به زیبایی و نیکویی دگرگون شود.
حرفی از سر خطت گر بنویسد جامیپیش او پیر خرد طفل نوآموز شود
هوش مصنوعی: اگر کسی از ابتدای موضوعی سخن بگوید، آنقدر تأثیرگذار خواهد بود که حتی یک فرد با تجربه و دانا نیز مانند یک کودک بیتجربه به نظر میرسد.