شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساسات عمیق خود نسبت به محبوبش سخن می‌گوید. او به دلیل جذابیت و زیبایی محبوب، دچار احساس رشک و ترس شده است. زلف‌های محبوبش به قدری زیباست که او را می‌لرزاند و از آزار او می‌ترسد. در این حالت، حتی هنگام دعا نیز دستش می‌لرزد و احساس ضعف و نگرانی می‌کند. او همچنین به وضعیتی اشاره می‌کند که حتی زمین و کوه‌ها هم از درد و عذابش می‌لرزد. در نهایت، او در برابر طلا و قدرت هم از احساس حقارت و ترس رنج می‌برد.
دلم از رشک صبا می لرزدکز وی آن زلف دو تا می لرزد
هوش مصنوعی: دل من به خاطر حسادت به نسیم می‌لرزد، چون آن نسیم باعث لرزش دو زلف زیبای او میشود.
بس که می ترسد از آزار تنتبند بر بند قبا می لرزد
هوش مصنوعی: به خاطر ترسی که از آسیب به وجود تو دارد، دکمههای قبا به هم میلرزند.
می نهم پا که زنم دست به توپا جدا دست جدا می لرزد
هوش مصنوعی: به آن کسی که به او دل بستهام، نزدیک میشوم، اما وقتی که میخواهم دست به او بزنم، احساس میکنم که دست و پاهایم به خاطر جدایی ما از هم، لرزش و اضطراب دارند.
دهد آرام زمین کوه و تنمزیر صد کوه بلا می لرزد
هوش مصنوعی: زمین در آرامش است و کوه‌ها ساکتند، اما وجود من تحت فشار و رنجهای فراوانی لرزان است.
جور مپسند که چتر زر شاهبر سرش زآه گدا می لرزد
هوش مصنوعی: نارواست که از فقر و غم یک نیازمند، با وجود سلطنت و بزرگی خود، احساس راحتی کنی؛ چرا که حتی در سایهی تاج و تخت تو، رنج او خود را نشان میدهد و نشانههای ضعف و نگرانی را به همراه دارد.
چون دعا گویمت از ترس رقیبدست من وقت دعا می لرزد
هوش مصنوعی: زمانی که برای تو دعا میکنم، از ترس حریف دستم هنگام دعا کردن می‌لرزد.
جامی از خم شکنان دارد بیمبر سر خمکده ها می لرزد
هوش مصنوعی: جامی که از دست شکستهکاران به دست آمده، بیم میدهد و بر سر میخانهها به لرزه در آمده است.