شمارهٔ ۱۶۳ - جامی

سرت ز عارضه دهر دردمند مبادزمانه بر دل شاد تو غم پسند مباد

تو جان اهل نیازی به چاربالش نازتنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

ز نازکیست وجودت سرشته سر تا پایوجود نازکت آزرده گزند مباد

برآتشین لبت آن خال کز تب افتاده ستبه چشم زخم حسودان بجز سپند مباد

علاج گریه تلخم چو جام عیش کشیبجز تبسمت از لعل نوشخند مباد

جز آن ز سروقدان کو قبول خاطر توستبه پایبوسی رخش تو سربلند مباد

سواره چون بدر آیی ز فرق تاجورانبغیر تاج و ز تو جز سم سمند مباد

کمند دولت سرمد تو راست هیچ سریبرون ز ربقه تسخیر این کمند مباد

نیی ست نایژه فیض خامه جامیبرآن نی از نفس عیبجوی بند مباد