شمارهٔ ۱۶۵

هوش مصنوعی: این شعر توصیف احساس عمیق عشق و درد جدایی است. شاعر از اشک‌هایش سخن می‌گوید که از خنده معشوق بی‌خبرند و تعبیر می‌کند که به خاطر دوری معشوق، تشنه لب و سوزان است. او اشک‌هایش را به رنگ باده‌های خوشگوار توصیف می‌کند و از غم درونی خود می‌گوید. همچنین، او به زیبایی‌های معشوق و تأثیر آن بر دیگران اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که عشق و جدایی اشک و آتش در دل او به وجود آورده است. شاعر در پایان به یاد معشوق و غم فراقش می‌افزاید و می‌گوید که در جشن عشق، حزن در دل او حضوری دائمی دارد.