شمارهٔ ۲۰۲
هوش مصنوعی: این شعر، بیانگر عشق عمیق و رنجی است که شاعر از آن رنج می‌برد. او خود را شبیه شمعی می‌بیند که در آتش عشق می‌سوزد و اشک‌هایش به‌تنهایی وجودش را پر کرده است. شاعر از آتش عشق و دود آن شکایت می‌کند و تمایل دارد تا نام محبوبش را ببیند و خود را به او نزدیک کند. او در زندگی روزانه‌اش به دنبال بوی محبوب و نور چهره‌اش است و در تاریکی شب، همچنان همچون شمعی به سوز و گداز ادامه می‌دهد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که تنها کارش در این دنیا گریه و سوختن است، و دچار حیرت از حال خود می‌شود که چگونه در این وضعیت همچنان زنده است.
زآتش عشقت علم زد رشته جانم چو شمعاشک شد یکسر تنم وز دیده می رانم چو شمع
هوش مصنوعی: از آتش عشق تو، جان من مانند شمع در حال سوختن است و اشکهایم به یکباره تمام وجودم را فرا گرفتهاند. از چشمانم مانند شمع، میریزد.
اینچنینم کآتش عشق تو در دل خانه کردخواهد آخر سر برآورد از گریبانم چو شمع
هوش مصنوعی: عشق تو به قدری در دلم شعلهور است که در نهایت مانند شمعی که به گرما میافتد، از وجودم سر خواهد زد.
بر امید بوی تو یا پرتوی از روی توروز در باغم چو گل شب در شبستانم چو شمع
هوش مصنوعی: در روز، به یاد بوی تو یا نوری از چهرهات در باغ مثل گلی شاداب هستم و در شب، مانند شمع در یک مکان آرام و دلانگیز میدرخشم.
امشب ای صبح سعادت چند سوزم بی رختروی بنما تا به رویت جان برافشانم چو شمع
هوش مصنوعی: امشب ای صبح خوشبختی، چقدر بیتو مشتاق آغوشم، صورتت را نشان بده تا بتوانم جانم را مانند شمع به پای تو بریزم.
دیده ام تا زنده خود را کار من جز گریه نیستطرفه تر حالی که با این گریه خندانم چو شمع
هوش مصنوعی: من در زندگیام مشاهده کردهام که جز گریه کار دیگری ندارم، اما با این حال، در حالتی عجیب و جالب، مانند شمع با این گریه خندانم.
مانده ام حیران حال خود که با این ضعف تنچون میان آب و آتش زنده می مانم چو شمع
هوش مصنوعی: حیران هستم که با وجود ناتوانیام چگونه در چنین شرایط سخت و متضادی، مانند آب و آتش، همچنان زنده و پابرجا میمانم؛ مانند شمعی که در میان باد میدرخشد.
هر شبم گویی که جامی چند سوزی بهر منچون کنم جز سوختن کاری نمی دانم چو شمع
هوش مصنوعی: هر شب به من میگویی که برایم چند بوسه از دل بسوزان، من چه کنم جز اینکه مانند شمع بسوزم و هیچ کار دیگری نمیدانم.