شمارهٔ ۲۱۵

هوش مصنوعی: این شعر با توصیف زیبایی‌های محبوبی شروع می‌شود که چهره و لب‌هایش به صفا و زیبایی لعل و ابرو و خال سیاهش به شکل هلال و بلال است. شاعر به زیبایی صورت او اشاره می‌کند که مانند انگشت پیامبر است و وجودش را مافوق زیبایی می‌داند. روی او مانند لوحی است که خداوند آیات زیبایی را بر آن نوشته است. شاعر بیان می‌کند که زمان گذشته و آینده برای او اهمیتی ندارد و تنها نقطه‌ای که مهم است حال است. او از اشک‌هایش برای عشقش می‌نالد و نمی‌خواهد که از آب زلال عشق قناعت کند. در این میان، محتسب (سرپرست شراب) که خم و سبو را می‌شکند، نشان‌دهنده‌ای از رندی است که از درد و رنج فرار می‌کند. شاعر از محتسب می‌خواهد که شراب را به او بدهد تا از شادی و عشق لذت ببرد، و دلش را پر کند.