شمارهٔ ۲۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دعا و نیایش می‌پردازد و از خداوند می‌خواهد که او را به معشوقش برساند. او از دوری و غم هجران همراز خود نالان است و می‌خواهد به مکان مقدس و آستان معشوقش برود. شاعر در عین حال احساس پریشانی و نیاز می‌کند و می‌خواهد که به جمعیتی که رازهایش را در بر دارد، برود. او به عشق و نیاز خود به محبوب اشاره می‌کند و درخواست می‌کند که در مسیر وصال، او را یاری کند. در نهایت، او به بیچارگی خود اعتراف کرده و خواهان دیدار معشوق و چاره‌ای برای رنج‌هایش است.
خدایا به آن سرو نازم رسانبه آن دلبر دلنوازم رسان
هوش مصنوعی: ای خدا، به آن زیبای دلنواز و دلبرِ محبوبم مرا برسان.
سرم را بود منزل آن آستانبه سرمنزل خویش بازم رسان
هوش مصنوعی: من در آن آستان، جایی که سرم را به آن اختصاص دادهام، میخواهم به مقصد نهایی خود برگردم.
پریشانم از هجر همراز خویشبه جمعیت آباد رازم رسان
هوش مصنوعی: دور از دوست خودم، دل شاد و آرامی ندارم؛ به جمعی پرجمعیت، رازهای دلم را بگویم.
بود روی او قبله هر نیازبه آن قبله هر نیازم رسان
هوش مصنوعی: او همواره محل توجه و方向 من برای هر درخواست و نیازی بود و به سوی او همواره نیازهای مرا راهنمایی کرد.
سری دارم از بهر خدمت به دوشبه پای یکی سرفرازم رسان
هوش مصنوعی: من برای خدمت به دیگران سر و دوش دارم و میخواهم کسی را به عشق و سربلندی به پای خودم برسانم.
ره وصل جانان دراز است و دوربه آن راه دور و درازم رسان
هوش مصنوعی: راه رسیدن به محبوب بسیار طولانی و دور است، اما من را به آن مسیر دور و دراز راهنمایی کن.
چو جامی ز بیچارگی سوختمبه دیدار آن چاره سازم رسان
هوش مصنوعی: زمانی که در اوج ناچاری و despair قرار گرفتم، با دیدن آن کسی که میتواند به من کمک کند، دلم دوباره زنده شد.