شمارهٔ ۲۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌ها و جذابیت‌های عشق و احساسات می‌پردازد. شاعر به بستان و گل‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق و خنده‌ی لب غنچه‌ها بر همه چیز تأثیرگذار است. او به ناپایداری عشق و دردی که ناشی از آن است، اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش را با خیال وصال محبوب پر کرده است. شاعر از احساسات ناپایدار و نشانه‌هایی که از عشق در دل دارد، صحبت می‌کند و در نهایت، به کعبه و بتخانه به عنوان نمادهای عشق و آرزو می‌پردازد. احساساتی چون اشتیاق، درد و زیبایی در این اشعار به خوبی نمایان است.
به بستان می‌گذر وز چهره گل‌ها را خجل می‌کنهمی‌زن خنده وز لب غنچه‌ها را منفعل می‌کن
هوش مصنوعی: به باغ برو و با زیبایی گل‌ها خود را خجالتزده کن، با خندهات غنچه‌ها را تحت تاثیر قرار بده.
بحل کردن چه خواهی چون کشی ما را کسی بر توندارد حکم، هم خود می‌کش و هم خود بحل می‌کن
هوش مصنوعی: اگر بخواهی ما را از بین ببری، چه کار خواهی کرد؟ هیچکس نمیتواند بر تو تسلطی داشته باشد. پس هم خودت ما را نابود کن و هم خودت را نجات بده.
نشاید منزل تو زآب و گل گاهی که می‌آییگذر بر دیده ره بر سینه جا در جان و دل می‌کن
هوش مصنوعی: نباید که حضور تو در این دنیا به اندازهای محدود شود که فقط به شکل ظاهری و گذرا باشد. هنگامی که به زندگیام میرسی، جا در دل و جان من بگذار و عمیقاً در آن تأثیر بگذار.
مزاجت منحرف می‌بینم ای خلوت‌نشین گاهیبه کوی نیکوان کسب هوای معتدل می‌کن
هوش مصنوعی: ای تنهایینشین، می‌بینم که حال و هوایت تغییر کرده است. گاهی به گردن دوستان خوب برو و کمی هوای تازه و مطبوعی به دست بیاور.
لبم را با لب او متصل کردی خیال ای دلچه جان‌افزا خیالی کردی این را متصل می‌کن
هوش مصنوعی: ای دل، تو با خیال وصل لبهایمان، شگفتی و نشاطی را به وجود آوردی. این خیال را مستحکمتر کن و آن را به واقعیت نزدیکتر ساز.
نشان پاش تا ماند پی بوسیدن ای دیدهبه هر راهی که آن مه می‌رود از گریه گل می‌کن
هوش مصنوعی: نگاهت را تا زمانی که به خاطر بوسیدنش باقی بماند، بر روی زمین بگذار. ای چشم، در هر مسیری که آن دختر زیبا می‌رود، از اشکات، گل بساز.
دلت زان بت پر ای جامی به کعبه رو چه می‌آریبدین دل روی در بتخانه چین و چگل می‌کن
هوش مصنوعی: دل تو از عشق و زیبایی آن معشوق پر است، پس چرا به کعبه میروی؟ بهتر است که به خانه بت بروی و در آنجا با دل خود لذت ببری.