شمارهٔ ۲۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد آوردن خدا و درماندگان اشاره می‌کند. او از خدا می‌خواهد که در شرایط سخت و درماندگی، یاد کسانی که به او نیاز دارند فراموش نشود. همچنین به اهمیت اخلاص و پرهیز از ریا در رابطه با محبت و دوستی اشاره می‌کند. او به یادآوری افرادی که در سختی هستند، در کنار نشانه‌ها و لحظات شیرین زندگی تأکید می‌کند و می‌خواهد که محبت و توجه به درماندگان همواره در ذهن خواننده باقی بماند.
نگارا ز درماندگان یاد می کنخدا را ز درماندگان یاد می کن
هوش مصنوعی: ای معشوق، به خاطر افرادی که در سختی هستند و درماندهاند، خدا را به یاد بیاور.
چو درمانده موریم افتان به راهتسوارا ز درماندگان یاد می کن
هوش مصنوعی: وقتی که ما همچون مورچهای درمانده و ضعیف به زمین میافتیم، ای سوار، لطفاً به یاد ما درماندگان باش.
چو اخلاص اهل ارادت نداریریا را ز درماندگان یاد می کن
هوش مصنوعی: اگر اخلاص و صداقت در دل ندارید، بهتر است از افرادی که در ریا و تظاهر گرفتار آمدهاند، یاد نکنید.
چو بر محرمان شربت وصلت افتدگوارا، ز درماندگان یاد می کن
هوش مصنوعی: وقتی که محبوب و دوستان نزدیک به خوشی و آرامش دست پیدا میکنند، به یاد کسانی که در سختی و اضطراب هستند باشید و برای آنها هم دعا کنید.
پی پرسش دوستان چون فرستیصبا را، ز درماندگان یاد می کن
هوش مصنوعی: وقتی که به دنبال جواب سوالات دوستان میروی و نسیم صبحگاهی (صبا) را میطلبی، فراموش نکن که به یاد کسانی که در سختی هستند نیز بیفتی.
گه قسمت از طره تار تارتبلا را ز درماندگان یاد می کن
هوش مصنوعی: گاهی قسمتی از گیسوی پرچین تو، یادآور آلام و رنج های درماندگان است.
چه یارای جامی که سویت نویسدکه یارا ز درماندگان یاد می کن
هوش مصنوعی: هیچکس قدرت نوشتن از تو را ندارد، چون تو به یاد درماندگان هستی.