شمارهٔ ۲۸۰
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی دو نوع زندگی می‌پردازد: زندگی در صومعه و زندگی در میخانه. شاعر از شخصی دعوت می‌کند که به میخانه برود و از لذت‌های زندگی بهره‌مند شود. او به فراغت و نوشیدن شراب اشاره می‌کند و از بی‌معنی بودن محدودیت‌ها در زندگی می‌گوید. او همچنین نگران است که لذت‌های زندگی را از دست بدهد و به یادآوری می‌پردازد که باید از لحظات زندگی بهره برد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که عشق و زندگی باید با شادابی و نشاط همراه باشد، و به زندگی پرجنب‌وجوش و پرمعنا در میخانه دعوت می‌کند.
از صومعه آن به که به میخانه بری پیجاوید نهی پشت فراغت به خم می
هوش مصنوعی: بهتر است که به جای رفتن به صومعه و گناه نکردن، به میخانه بروی و از لذت‌های زندگی بهره‌مند شوی. نگرانی را کنار بگذار و از خوشیهای دنیا، مثل نوشیدن شراب، لذت ببر.
پوشیده قدح نوشی و هرگز نخروشیکز کی بود آیین قدحنوشی و تاکی
هوش مصنوعی: شراب را در جامی مخفی کردهای و هرگز آن را نریختهای، زیرا این سنت نوشیدن شراب از که گرفته شده و تا کی ادامه خواهد داشت؟
اینجا نبود ازکی و تا کی قدح آشامچندان که شود اول و آخر ز میان طی
هوش مصنوعی: در اینجا صحبت از نوشیدن شراب است، به گونهای که در ابتدا و انتهای آن هیچ تفاوتی وجود نداشته باشد. به عبارتی، نوشیدنی را به قدری consumed کن که مرز بین آغاز و پایان آن از بین برود و شور و حال خاصی ایجاد کند.
یک لحظه فروداشت کن ای مطرب مجلسکز دایره ام برد برون زمزمه نی
هوش مصنوعی: ای مطرب مجلس، یک لحظه به من توجه کن، چرا که صدای نیات مرا از دایره زندگیام خارج کرده است.
هر نغمه ات از نی که رود سوی عدم بازبیم است که جانم برود در عقب وی
هوش مصنوعی: هر صدای تو مانند نغمهای از نی است که به سوی نیستی میرود. من نگران این هستم که جانم در پی آن صدا برود.
از چله کجا گرم شودصوفی خود بینچون چله وی سردتر است از چله دی
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که صوفی نمیتواند از چلهی سرد خود به گرمی برسد؛ چون حالت او حتی از روزهای سرد گذشته نیز سنگینتر و سردتر است. به عبارت دیگر، درونیات و احساسات او به قدری سرد است که هیچ چیز نمیتواند او را به سمت گرمی و روحانیت نزدیک کند.
گر زنده دلی رو به در میکده جامیچون بهر صبوحی شنوی نعره یا حی
هوش مصنوعی: اگر دل زندهای داری، به سمت میکده برو و جامی بخور، چون وقتی صبح را میشنوی، صدای "یا حی" را هم خواهی شنید.