شمارهٔ ۲۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و انتظارش از معشوق می‌پردازد. او از معشوق می‌خواهد که نگاهی به حال او بیندازد و لحظه‌ای به او توجه کند. شاعر به خاطر عدم جفای معشوق به دیگران، احساس ناامیدی می‌کند و از او می‌خواهد که وفای خود را نیکوتر کند. او همچنین به تنهایی و درد جدایی خود از معشوق اشاره می‌کند و در نهایت بر اهمیت پیوند عاطفی و دوری از خود تأکید می‌کند. شاعری به زیبایی احساسات عاشقانه و درد جدایی را بیان می کند و از معشوق می‌خواهد که به او توجه کند و ارتباطی برقرار سازد.
چه عجب بود ز تو ای پسر که به حال ما نظری کنیز سر صفا قدمی نهی به ره وفا گذری کنی
هوش مصنوعی: عجب است از تو ای پسر که به حال ما توجهی کنی و قدمی در مسیر وفا برداری و از کنار ما بگذری.
توهمی روی و من از عقب به فغان که ازسرمرحمتچو رسد به گوش تو آن صدا به سوی قفانظری کنی
هوش مصنوعی: من از دور صدای نالهام را به گوش تو میرسانم تا شاید با مهربانیات به من توجه کنی و به سمت من برگردی.
چه جفا ازان بترم بود که کنی وفا به دگر کسانبه وفای تو که نه راضیم ز جفا که با دگری کنی
هوش مصنوعی: چه بدیای میتوانم از تو ببیند که به دیگران وفا کنی، در حالی که من از وفایت راضی نیستم؟ از آن جفایی که به دیگران میکنی بیشتر ناراحت میشوم.
چو رسی به کلبه محنتم چه کشم به پیش تو ماحضرکه تو نور دیده چنان نیی که نظر به ماحضری کنی
هوش مصنوعی: وقتی به کلبه غم و اندوه خود میرسم، نمیدانم در حضورت چه بگویم و چه کنم، چرا که تو برای من مانند نور چشم هستی و نمیتوانی به حالت اندوه من نگاه کنی.
من و دل فتاده زهم جداکرمی بود ز تو ای صباکه به دل ز من خبری دهی و ز دل مرا خبری کنی
هوش مصنوعی: من و دلم از هم جدا شدهایم، اما ای نسیم صبح، آیا میتوانی از طرف من دل مرا خبر کنی و احوال من را به او برسانی؟
چو ز خود جدا نشدی دلا به هوای کعبه مکن سفربه وصال کعبه گهی رسی که ز خود جدا سفری کنی
هوش مصنوعی: دل عزیز، وقتی که از خودت جدا نشدی، به خاطر رسیدن به کعبه، سفر نکن. زیرا ممکن است زمانی به کعبه برسی که هنوز از خودت جدا نشدهای و آنگاه سفر واقعی و معنوی نخواهی داشت.
چو بلای جان تو جامیا نبود بغیر بتان کسیچو رسد بتی خرد آن بود که ازان بلا حذری کنی
هوش مصنوعی: اگر بلای جان تو جز بتها کسی نباشد، وقتی بتی کوچک به تو برسد، از آن بلا باید دوری جویی.