شمارهٔ ۲۹۵
هوش مصنوعی: این شعر از یاری و بخشش سخن می‌گوید و به نوعی دعا و درخواست برای رحمت و بخشش نسبت به افرادی است که در مشکلات و سختی‌ها هستند. شاعر از خداوند می‌خواهد که به گرفتاران توجه کند و به آنها یاری رساند. همچنین، بیان می‌کند که در عشق و روابط انسانی، انسان‌ها نیز می‌توانند در برابر مشکلات به یکدیگر کمک کنند و باید در چرخش زندگی و شادی‌ها و غم‌ها، به یاد یکدیگر باشند. در کل، شعر تأکید بر محبت، همدلی و نیاز به بخشش در میان انسان‌ها دارد.
نگارا بر گرفتاران ببخشایخدا را بر گرفتاران ببخشای
هوش مصنوعی: ای زیبای من، به آنهایی که در سختی و مشکلات گرفتارند، لطف کن و مهربانی خدا را به آنها عطا فرما.
که را یارا که گوید با تو یاراکه یارا بر گرفتاران ببخشای
هوش مصنوعی: کیست که بتواند به تو کمک کند و با تو همدردی کند، در حالی که یاری تنها برای کسانی است که در بند و سختی هستند.
به راهت پی سپر گشته چو مورمسوارا بر گرفتاران ببخشای
هوش مصنوعی: من مانند مورچهای که بر سر راهت قرار گرفته، به خود را سپر کردهام و از تو میخواهم به کسانی که در زحمت هستند، رحم کنی و آنها را ببخشی.
رخ خود را به خط و خال ازین بیشمیارا بر گرفتاران ببخشای
هوش مصنوعی: صورت زیبای خود را با خطوط و خالکوبی بیشتر زینت نده، تا اینکه دلهای گرفتار را از زیباییات محروم نکنی.
پی آغوش یاران چون گشاییقبا را بر گرفتاران ببخشای
هوش مصنوعی: وقتی که برای آغوش گرفتن دوستانت آماده میشوی، برای کسانی که در سختی هستند، مهربانی و کمک خود را نثار کن.
چو گردد بر حریفان جام وصلتگوارا بر گرفتاران ببخشای
هوش مصنوعی: وقتی که باده محبت برای دوستان شیرین و دلپذیر میشود، به کسانی که در عشق گرفتارند، ارحام و بخشش کن.
گرفتار خزان شد بی تو جامیبهارا بر گرفتاران ببخشای
هوش مصنوعی: در نبود تو، چهره بهار به رنگ پاییز در آمده و من در این وضعیت گرفتار شدم. امیدوارم به کسانی که در چنین حالی هستند، رحم کنی.