شمارهٔ ۲۹۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از عشق و نوشیدن شراب در محیطی پر از اندوه و تنهایی است. شاعر در کنج خرابات، دلبسته عشق است و احساس می‌کند که در دنیای بیرون، هیچ لطف و توجهی به او نمی‌شود. او به قضا و قدر نیز اعتراضی ندارد و از دنیای نیکوکاران قناعت کرده است. مضمون‌های مختلفی چون زیبایی، ناپایداری، و عدم پاسخگویی در ارتباطات عاشقانه در این شعر مشهود است. در نهایت، شاعر معتقد است که در سکوت و خاموشی، بیشتر از بیان، می‌تواند احساساتش را منتقل کند.
منم به کنج خرابات عشق شیفته حالیشراب جرعه دردی قدح شکسته سفالی
هوش مصنوعی: من در گوشهای از میخانه که عشق مرا به خود جذب کرده، به حالتی مشغولم که یک جرعه شراب و درد در فنجانی شکسته از سفال را مینوشم.
نه بر سرم ز کریمان دهر منت لطفینه بر دلم ز لئیمان شهر گرد ملالی
هوش مصنوعی: نه از جانب انسانهای بخشنده زمان انتظار لطف و محبت دارم، و نه در دل من از دست انسانهای پست و لئیم شهر نگرانی و اندوهی وجود دارد.
به فرق من ننهاده قضا عمامه جاهیبه نام من ننوشته قدر وظیفه مالی
هوش مصنوعی: سرنوشت بر سر من عمامه مقام نازده است و تا به حال نام من را در زمره افراد با ارزش مالی نیاورده است.
به نیکوان ز جهان کرده ام قناعت و زیشانز حاضران به نگاهی ز غایبان به خیالی
هوش مصنوعی: من از دنیای زیبا و نیکوکاران رضایت دارم و با یاد و خاطره آنها از دور، به زندگی نگاه میکنم و از حضورشان در خاطرم لذت میبرم.
اگر چه ماه فلک گاه بدر و گاه هلاک استبه رخ همیشه چو بدری به ابروان چو هلالی
هوش مصنوعی: حتی اگر ماه آسمان گاهی کامل و گاهی کم نور باشد، چهره و ظاهرت همیشه مانند ماه کامل و ابروانت همچون هلال زیباست.
لبت علیک نگفته چو گفته ایم سلامیجواب نیز نداده چو کرده ایم سوالی
هوش مصنوعی: به من سلام کردهای ولی پاسخی ندادهای، و وقتی سوالی پرسیدهام هم پاسخی نشنیدهام.
زبان ببست ز گفتار پیش لعل تو جامیکه نیست به ز خموشی درین مقام مقالی
هوش مصنوعی: زبانم را از گفتار باز میدارم، چون در برابر لعل تو، یعنی در برابر زیبایی و جذابیت تو، جامی وجود ندارد. در این مقام، سکوت بهتر از هر گفتاری است.