شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان قهر و دوری خداوند از انسان اشاره دارد که به خاطر حرص و طمع به مال و دنیا دچار تضاد و سردرگمی می‌شود. انسان در تلاش برای جمع‌آوری ثروت، آرامش و قناعت را در حلال نمی‌یابد و از حرام هم دوری نمی‌کند. او در مسیر زندگی، گاه به ظلم و گاه به فسق روی می‌آورد، اما عجب اینجاست که برخی جاهلان این وضع پلید را دولت و سعادت می‌نامند.
چو راند از در خود قهر حق لئیمی رابه میل نیل امانی و حرص جمع حطام
هوش مصنوعی: زمانی که خشم خداوند بر انسان لئیم و بدخواهی شوریده می‌شود، او به دلخواه خود به سوی چیزهای فریبنده و ثروتهای دنیوی میشتابد و برای جمع‌آوری مال و منال دچار حرص و طمع میگردد.
هوای مال و منالش چنان فرو گیردکزان نه روز قرارش بود نه شب آرام
هوش مصنوعی: دوری از ثروت و دارایی به قدری او را درگیر کرده است که نه در روز میتواند آرامش داشته باشد و نه در شب راحت بخوابد.
نه سیر سازد عز قناعتش ز حلالنه دور دارد حکم زهادتش ز حرام
هوش مصنوعی: قناعت او را هرگز به سوی سیر و خوشگذرانی نمیکشاند و حرمت حرام هم او را از دیانت و زهد دور نمی‌کند.
گهی ز ظلم نهد در ره ضلال قدمگهی ز فسق زند در طریق خذلان گام
هوش مصنوعی: گاهی انسان به دلیل ظلمی که میکند، در مسیر گمراهی قدم میگذارد و گاهی به خاطر فسق و نافرمانی، در راه شکست و فریبایی حرکت میکند.
عجبتر از همه آن کین ضلال و خذلان رانهند کوردلان دولت و سعادت نام
هوش مصنوعی: عجب اینکه برخی از افراد نادان، به اشتباه بدبختی و ناامیدی را به نام خوشبختی و سعادت می‌نامند.