شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره یک قصاب خوش‌ذوق است که قادر است گوشت و شحم را به خوبی انتخاب کند. او به زیبایی و با مهارت گوشت را برش می‌زند و هر گاه سوار بر اسب می‌شود، این اسب به دلیل وزن سنگینش دچار مشکل می‌شود و رنج می‌کشد. شاعر به طعنه اشاره می‌کند که هر بار سوار می‌شود، بار سنگینی بر دوش اسب می‌گذارد.
همه شحمی و لحم ای شوخ قصابخوش آن کو چون تو باری برگزیند
هوش مصنوعی: تمام گوشت و چربیها خوشمزه هستند، اما این قصاب هوشمند، آن را انتخاب می‌کند که شایسته باشد.
اگر اسب تو هرگز جو نیابدز ضعف و لاغری کی رنج بیند
هوش مصنوعی: اگر اسب تو به خاطر ضعف و لاغری هرگز نتواند خوراک تهیه کند، چگونه میتواند رنج و سختی را تحمل کند؟
تو هرگاهی که بر وی می نشینیدوصد من گوشت بر وی می نشیند
هوش مصنوعی: هر بار که بر او نشستهای، دو صد من گوشت بر او نشسته است. یعنی هر بار که به او توجه میکنی، تاثیر عمیقی بر او میگذاری.