شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از غم و دل‌تنگی ناشی از دوری محبوب سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که انبار دلش پر از غم و درد است و نمی‌داند چگونه این غم را تحمل کند. به نوعی، او به اینکه تنها خود را موظف به تحمل این غصه کرده، اشاره می‌کند و در نهایت به عواقب این احساسات می‌پردازد، گویی این درد و غم سزاوار کسی است که خود در برابر مشکلات بی‌پناه است.
شد تلف انبار من اکثر ز توچون نزنم بر خود ازین غصه کارد
هوش مصنوعی: انبار من به خاطر غم تو بیشتر از هر چیز دیگر خراب شده است، حالا چطور میتوانم از این دلخوری خودم را رها کنم؟
نیست جز این کیفر آن کو نهادپیش سگ گرسنه انبان آرد
هوش مصنوعی: کسی که کیسهای پر از غذا را در پیشگاه سگی گرسنه قرار میدهد، جز این مجازات ندارد.