شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، یک پیرمرد خمیده را می‌بینیم که پشت سر جنازه یک جوان حرکت می‌کند. او به زبان حال خود، به جوانی که رفته و به زندگی پایان داده، احساس درد و اندوه می‌کند. او به جوان می‌گوید که تو چون تیر رفته‌ای، اما من در چنگال زمان همچنان باقی‌ام. این شعر به نمادین بودن پیری و فراق می‌پردازد و احساسات جگرسوزی از مرگ جوانی را به تصویر می‌کشد.
پیری دیدم خمیده قامتدنبال جنازه جوانی
هوش مصنوعی: در صحنهای، پیرمردی را دیدم که قامتش خمیده شده و در حال دنبال کردن مراسم تشییع جنازه یک جوان است.
با او به زبان حال می گفتگریان گریان به هر زبانی
هوش مصنوعی: او بدون کلمات تنها با اشکهایش و احساساتش با او صحبت میکرد و نشان میداد که چقدر ناراحت است.
رفتی تو چو تیر و من بماندمدر قبضه دهر چون کمانی
هوش مصنوعی: تو رفتی مانند تیر، و من در چنگال زمان مانند کمان ماندهام.