شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از تصمیم به سفر صحبت میکند و احساس ناخوشی و دلگیری خود را به تصویر میکشد. او به وداع با معشوقش، که به او لقب "بت حور نژاد" داده، میپردازد. معشوقه در هنگام وداع اشک میریزد و به شاعر میگوید که باعث شرمندگی او شده است.
بر عزم سفر دلی ز گیتی ناشادرفتم به وداع آن بت حور نژاد
هوش مصنوعی: با اراده سفر، به دلیل ناراحتی از دنیا، به وداع با آن معشوق زیبا روی رفتم.
می کرد وداع و اشکریزان می گفترفتی و گذاشتی مرا شرمت باد
هوش مصنوعی: او در حال وداع بود و با اشک به من میگفت که رفتی و مرا تنها گذاشتی، کاش شرم کند از این کارش.