شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی و جذابیت چهره شخصی معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که زیبایی معشوق به قدری خاص است که حتی یک موی او هم بدون او پیدا نمی‌شود. همچنین، او زیبایی دو چشم معشوق را با شعاع نور خورشید مقایسه کرده و از زیبایی خاصی که در وسط دو چشم او وجود دارد، سخن می‌گوید.
از زیب خطت عذار نایافته زیننبود ز تو تا مه سر مویی مابین
هوش مصنوعی: از زیبایی خط تو، چهرهای نیافتم که به تو بینفسی کند، زیرا هیچ کس به اندازه تو زیبا نیست، حتی ماه هم در مقایسه با تو فقط در حد یک مو به نظر میرسد.
باشد زشعاع رخ دو چشم تو دو عینبینی الفی کشیده بین العینین
هوش مصنوعی: از تابش صورت و دو چشمان تو، دو خط مشخصی که به سمت هم کشیده شدهاند، در میان دو چشم پیدا است.