شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر به نوعی ناامیدی از دنیا و مردم اشاره می‌کند. او از دعواها و حواشی زندگی و گفت‌وگوهای روزمره خسته است و دلی بی‌قرار دارد. در نهایت، از شاهی مشهور و خنرمد می‌خواهد که به او نگاهی بیندازد و از ظواهر و زرق و برق ریش و عمامه اطرافیان دوری کند. شاعر به دنبال درک عمیق‌تری از حقیقت و معنای زندگی است.
از دعوی و بارنامه بگرفت دلموز گفت و شنید عامه بگرفت دلم
هوش مصنوعی: دل من از ادعا و نارضایتی دیگران پر شده است و از حرفها و شنیدههای مردم نیز به شدت متاثر شده است.
ای شاه قلندران خدارا نظریکز ریش و فش و عمامه بگرفت دلم
هوش مصنوعی: ای شاه درویشان، به خدا نگاهی کن؛ چون از ریش و کلاه و عمامه دل من گرفته شده است.