شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: در این بخش از شعر، شاعر به عشق اشاره می‌کند که با وجود اینکه به ظاهر بی‌چون و درک نشده است، اما از هر چیزی فراتر می‌باشد. او به تنوع نظرات و دیدگاه‌های مختلف ملت‌ها درباره عشق اشاره می‌کند و می‌گوید تمامی این نظرات فقط بخشی از وجود عشق است و خود عشق فراتر از همه آن‌هاست و کمالی زائد بر همه دارد.
ای عشق که با هزار چون بی چونیاز هر چه گمان برند ازان بیرونی
هوش مصنوعی: ای عشق، تو که با وجود هزاران اگر و اما، از هر چیزی که دیگران فکر کنند و گمان ببرند، فراتر و جدا هستی.
هفتاد و دو ملت آنچه گفتند تو راهستی همه و از همه هم افزونی
هوش مصنوعی: هفتاد و دو ملت هر آنچه درباره تو گفتهاند، تو هستی و از تمامی آنها فراتر و بیشتر هستی.