شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، خواجه (مرد ثروتمند) به کسی که چشم به دست او دوخته و طلب کمک کرده، توجه نمی‌کند و نگران نان خود است. در این بین، یک درویش (فقیر) از او درخواست آرد می‌کند، اما خواجه به او بی‌توجهی می‌کند و در واقع زخم دندان خودش را به خاطر طمع و نیازمندی‌اش نشان می‌دهد. این شعر به نوعی به تفاوت طبقاتی و بی‌توجهی ثروتمندان به نیازمندان اشاره دارد.
خواجه که ندیده چشم کس خوانش رانشکسته به دندان طمع نانش را
هوش مصنوعی: آقایی که هیچکس او را ندیده و به خاطر طمع نان دیگران، با دندان به او آسیب نرساندهاند.
دریوزه گری خواست ز وی مشتی آردکرد آرد به زخم مشت دندانش را
هوش مصنوعی: در اینجا فردی که نیازمند کمک است، از شخصی درخواست می‌کند تا به او مقدار کمی آرد بدهد. در این حال، او با مشت به چیزی ضربه میزند و دندانش آسیب میبیند. این وضعیت نشاندهندهی دشواری و چالشهایی است که ممکن است در مسیر زندگی اتفاق بیفتد.