شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که برای ابراز سخنانش با مشکلاتی مواجه است. او احساس می‌کند که کلامش به اندازه‌ای که می‌خواهد روان و گیرا نیست و از اینکه نمی‌تواند به خوبی آنچه در ذهن دارد را بیان کند، شرمنده است. این احساس ناکامی در بیان احساسات و افکارش، او را آزار می‌دهد.
آب سخنم روان که می خواهم نیستشایسته به هر زبان که می خواهم نیست
هوش مصنوعی: سخنان من به راحتی جریان دارد، اما آنچه میخواهم، شایسته بیان به هر زبانی نیست.
از گفت و شنید و خواندن آن هستمشرمنده که آنچنان که می خواهم نیست
هوش مصنوعی: از صحبت کردن و خواندن احساس شرمندگی میکنم، چون نمیتوانم آنطور که میخواهم عمل کنم.